Πολλές φορές έχω αναρωτηθεί αν υπάρχουν άνθρωποι που τα συναισθήματά τους ρυθμίζονται από έναν διακόπτη on/off. Χμμ άνθρωποι είπα; Συγχωρήστε με αν σας θίγω αλλά για μένα αυτοί μόνο άνθρωποι δεν είναι. Συμβουλές και παραινέσεις που έχω άπειρες φορές ακούσει από τους υποτιθέμενους φίλους για τους ανεκπλήρωτους έρωτές μου, "αγαπάς, είσαι ερωτευμένη; ε και; ξε-αγάπα, ξε-ερωτεύσου!" Έτσι απλά, με το πάτημα ενός κουμπιού, όπως ακριβώς ανάβουμε ή σβήνουμε το φώς, σε κλάσματα δευτερολέπτου. Λες και η επιθυμία, η λαχτάρα να έχεις έναν συγκεκριμένο άνθρωπο στη ζωή σου είναι σαν να θες να βάλεις το κίτρινο πουκάμισο που δυστυχώς είναι στα άπλυτα, κι έτσι επιλέγεις να βάλεις ένα άλλο... δεν χάλασε κι ο κόσμος. Όχι ρε φίλε, δεν μπορώ να ξε-αγαπήσω, δεν βγαίνει από τη ψυχή και την καρδιά μου αυτός ο άνθρωπος, έχει πια ριζώσει. Κι αν ποτέ δεν καταφέρω να τον έχω όπως εγώ επιθυμώ; Δεν έχει σημασία, εγώ θα περιμένω. Πόσο; Όσο χρειαστεί, όσο μπορώ, όσο η ψυχή μου είναι φτιαγμένη για να περιμένει. Κι εδώ θα έρθουν οι "υπεράνω" και θα μιλήσουν για εγωϊσμό, για πλήρη ικανοποίηση του εγώ και τίποτα παραπάνω. Σαφώς είναι και ικανοποίηση του εγώ. Εγώ αγαπώ, εγώ επιθυμώ. Όλες μας οι επιθυμίες που αφορούν τον εαυτό μας έχουν πάντα μπροστά ένα "ΕΓΩ", Εγώ διψώ, εγώ θέλω να πάω βόλτα, εγώ θέλω να πιώ καφέ, να κάνω αυτό ή εκείνο, να καταφέρω αυτό ή εκείνο. Μέσα σε όλα τα υπόλοιπα υπάρχει, και στέκει μεγαλοπρεπώς το πρώτο ενικό πρόσωπο με μιαν απέραντη λαχτάρα να γίνει πρώτο πλυθηντικό, για να γίνει το σ' αγαπώ, αγαπιώμαστε. Άλλωστε, δεν αγαπάμε για να μας αγαπήσουν, αγαπάμε γιατί έτσι νοιώθουμε.
Κι εγώ, γι' αυτό σ' αγαπώ καλέ μου... έτσι νοιώθω!
Κι είναι κάποιες στιγμές που αισθάνεσαι ότι βρίσκεσαι στην πόρτα του τίποτα. Αδυνατείς να σκεφτείς και το μόνο που αισθάνεσαι είναι μια απέραντη κούραση. Αισθάνεσαι όλο σου το είναι να έχει γίνει μια πέτρα χωρίς καμιά απολύτως λειτουργία, δεν είσαι καν σίγουρος αν ανασαίνεις. Το παρόν της απουσίας γίνεται ολοένα και πιο έντονο γεμίζοντας έτσι το χώρο με ακόμα περισσότερη σιωπή. Ρωτάς, γιατί; Ο ήχος όμως πουθενά, γυρνάς το κεφάλι λίγο δεξιά και καρφώνεις το βλέμμα σε μια φωτογραφία, ό,τι έχει μείνει στο χώρο για να θυμίζει πως είσαι ακόμα ικανός να αγαπάς, πως έχεις πολλά να δώσεις αλλά... Κοιτάς και ικετεύεις για μια λέξη, ικετεύεις κάτι να αλλάξει, αναρωτιέσαι αν υπάρχει ακόμα το χαμόγελο ή αν χάθηκε κι αυτό μέσα στην αναμονή της αγάπης. Δεν θέλεις να μιλήσεις άλλο με τη σιωπή σου. Απλώνεις το χέρι και με την άκρη του δακτύλου διαγράφεις το περίγραμμα των χειλιών, νοσταλγείς με την καρδιά σφιγμένη τη γεύση εκείνου του φιλιού. Ας τελειώσει εδώ αυτό το μαρτύριο σκέφτεσαι, ας είναι η επόμενη στιγμή εκείνη που ένας ήχος θα σπάσει τη σιωπή, θα βάλει τα κομμάτια στη θέση τους, που θα ξαναθυμηθείς τι σημαίνει υπάρχω, ονειρεύομαι, ζω...
που... Δεν σου φώναξα "Σ' αγαπώ" Δεν σε κοίταξα στα μάτια Δεν σου είπα "κράτα με ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ" Δεν σου είπα "Σε λατρεύω ψυχή μου" Δεν σου είπα ότι εσύ είσαι το κέντρο του ονείρου μου Σ' αμφισβήτησα Δεν ήμουν εγώ Δεν σε κράτησα πιο σφιχτά Δεν σ' άφησα να δεις το δάκρυ Κράτησα μέσα μου την αγάπη Θέλησα να κρατήσω αποστάσεις Δεν έγδυσα τη ψυχή μου Δεν είπα "Καλημέρα ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ" Δεν παραδόθηκα στο "φιλί" όσο ήθελα "Κούμπωσα" την καρδιά μου όταν δεν έπρεπε
Όταν το νοιώσεις το "Σ' αγαπώ" πες το με όλη σου τη δύναμη. Ο "άλλος" δεν έχει κανένα δικαίωμα να το απορρίψει, εσύ αγαπάς κι αυτό δηλώνεις, όχι ο "άλλος".
Ζωγράφισα μια τούρτα με τη σκέψη μου και τη γέμισα με ψιλόλιγνα κεριά. Την κοίταξα για λίγο, κι έπειτα έκλεισα τα μάτια και καταδύθηκα στο βυθό της ψυχής μου για να ανασύρω την πιο δυνατή μου επιθυμία για να την κάνω ευχή... Τη βρήκα, εδώ την έχω και την κρατώ σφιχτά. Είναι ζωή, μοιάζει με την ανάσα και μπορεί να κινήσει τα πάντα, να δώσει δύναμη, να γεμίσει την ύπαρξη με ζωή, με φως. Μια επιθυμία που μπορεί σαν αληθέψει να εξαφανίσει κάθε πίκρα, να κάνει τη θλίψη χαρά, να φτιάξει έναν καινούργιο κόσμο χωρίς γκρίζο. Έναν κόσμο τόσο δα μικρό ώστε να χωρά στην καρδιά, δεν χρειάζεται άλλωστε να βγει πιο έξω, εκεί είναι η θέση του κόσμου αυτού, εκεί μόνο μπορεί να ανθίσει να γίνει μεγάλος και τρανός. Και τώρα; Πώς να χωρέσει ένας ολάκερος κόσμος, τόση ζωή σε μιαν ευχή; Μιαν ευχή τόσο δυνατή που πρέπει όμως να εκφραστεί σε τόσο χρόνο όσο χρειάζεται για να σβήσουν τα κεριά μιας τούρτας με ένα μόνο φύσημα. Αυτό είναι! Είπα τ' όνομά σου, και φύσηξα... Να μου πω, χρόνια πολλά κι ευτυχισμένα ή δεν έχει νόημα; Το σύμπαν έχει ορίσει διαφορετικά...
