Μετά το τρίτο ουίσκι... (και βάλε...)

Όπως λέμε μετά το τρίτο κουδούνι... Η παράσταση αρχίζει, μόνο που δεν είναι παράσταση, είναι οι αλήθειες που δεν τολμούν να βγουν. Όχι για άλλο λόγο μα μονάχα γιατί πρέπει να προστατέψουν. Καρδιά φορτωμένη με συναισθήματα...
Αυτή η κατάρα που κάνει ότι κτίζω να γκρεμίζεται σε μηδενικό χρόνο. Η ευτυχία που με βλέπει και κάνει στροφή 180 μοιρών και χάνεται στο άπειρο... Ποτέ δεν μ' άφησε να την αγγίξω. Γιατί να είναι άραγε απαγορευμένη; Τι πληρώνω που δεν έχω ξοφλήσει ακόμα;
Και το δάκρυ; θα στεγνώσει άραγε ποτέ; Θα πάψει να είναι ποτάμι που κυλάει χωρίς σταματημό;
Κράτα με... ντομλαδάκι

Σκέψεις της νύχτας... (2)

Οι μέρες και οι νύχτες περνούσαν, τα λόγια γινόντουσαν ακόμα πιο ζεστά, ο πόθος υπήρχαν στιγμές που έφτανε στην κορυφή μα τα χέρια ήταν τόσο μακριά που δεν έφταναν οι άκρες των δακτύλων μου ν' αγγίξουν τις δικές του.
Ψέμα θα 'ναι, σκέφτηκα.
Η αναμονή πότε γλυκειά και πότε επίπονη, με την υπομονή όμως να θριαμβεύει και να στέκει εκεί ψηλά, δυνατή, ατέλειωτη, μέχρι τον επόμενο κατάπλου...
Κι έγινε το όνειρο ζωή!

Σκέψεις της νύχτας... (1)

Τον είδα και πάλι να περνάει από μπροστά μου μετά από χρόνια. Τρία - τέσσερα θαρρώ, δεν ξέρω αν τα λες πολλά ή λίγα, ήταν όμως αρκετά για να σβήσουν την ελπίδα, τη διάθεση για να κοιτάξεις έστω κι απ' τις γρίλιες να δεις να περνά...

Μια φωνή που σ' αγκαλιάζει και σε χαϊδεύει χωρίς να χρειάζεται να απλώσει τα χέρια. Ένα "Σε κρατάω", αρκούσε για να φύγει το κρύο, να ζεσταθεί η ελπίδα και να αρχίσεις σιγά-σιγά να συνειδητοποιείς ότι ζεις, πως τελικά τα όνειρα, όχι μεγάλα, και η προσμονή για κάτι όμορφο υπάρχει ακόμα.

Ναι σας λέω, τον είδα... Έρωτας ήταν, ή διαφορετικά, θεμέλιο για συντρίμμια

(συνεχίζεται...)

Το Τραγούδι Του Ποιητή

Πρώτη φορά σ' ενός νησιού τα χώματα
Δύο του Νοεμβρίου ξημερώματα

Βγήκα να δω τον κόσμο και μετάνοιωσα
Τα "ζόρικα" που λεν αμέσως τά νοιωσα

Μήνες εννέα πριν την πρώτη μέρα μου
Δούλευα για το σπέρμα του πατέρα μου

Και πεντακόσιους τρείς κατά συνέχεια
Μετά - για την ψευτιά και την ανέχεια

Δύσκολο, δύσκολο της γης το πέρασμα
Και να μην βγαίνει καν ένα συμπέρασμα

Μέσα στον εαυτό μου τόσο κρύφθηκα
Που μήτε ο ίδιος δεν το αντελήφθηκα

Ώσπου μια μέρα τόφερε η περίσταση
Κι αγάπησα χωρίς καμμιάν αντίσταση

Αλλά και στην προσπάθεια την ελάσσονα
Πάντοτε βρε παιδιά μου τα θαλάσσωνα

Πρώτον διότι κυνηγούσα το άπιαστο
Και δεύτερον γιατ' ήμουν είδος άμοιαστο

Εφ' ώ και αφού την τύχη μου σιχτίρισα
Πίσω στον εαυτό μου ξαναγύρισα...

Οδυσσέας Ελύτης




Σημ. Απριλιάτικο πρωινό ήταν και δεν ήταν νησί, ήταν μια πόλη πλάι σ' ένα ποτάμι...

Ας σκοτώσει κάποιος την Τερέζα...

Πιάνω διαρκώς τον εαυτό μου να κάνει πράγματα για να βοηθήσει τους άλλους, χωρίς ουσιαστικά κανένα προσωπικό όφελος. Αντίθετα, αν το δει κανείς ψυχρά, λογικά και μόνο, το μόνο που εισπράττω είναι απώλεια χρόνου, σκέψης και κάποιες φορές χρημάτων.



Αφιερώνω χρόνο για να σκεφτώ τι καλύτερο μπορώ να κάνω για να βοηθήσω τους άλλους, μετά το κάνω πράξη, μετά εισπράττω το φτύσιμο και μετά... το ξανακάνω!

Η φιλενάδα που δεν σηκώνει καν το τηλέφωνο εδώ και βδομάδες, αλλά σίγουρα θα το σηκώσει για να με καλέσει όταν θα χρειαστεί κάτι, γιατί με ξέρει. Και είναι σίγουρη πως από το τίποτα το δικό μου θα καταφέρω να βρω κάτι για να της το δώσω. Έτσι απλά για να είναι καλά, να είναι ευχαριστημένη.
Ο άλλος που ζήτησε κάτι και το ήθελε σύντομα, κι εγώ άρχισα να το κάνω όχι σύντομα αλλά άμεσα, λίγες ώρες αφού μου ζητήθηκε. Το αποτέλεσμα; Εγώ νοιάστηκα να αρχίσω την υλοποίηση αυτού που υποσχέθηκα, ο ενδιαφερόμενος... θυμάται άραγε ότι υπάρχω;
Η συνείδησή μου μού υπαγόρευσε να βοηθήσω κάποιον στα επαγγελματικά του σχέδια, να βάλω κι εγώ το χεράκι με τη δουλειά και τις γνώσεις μου στην βελτίωση και ανάπτυξη της επαγγελματικής του δραστηριότητας. Δαπάνησα χρόνο, δούλεψα, κουράστηκα και περίμενα σήμερα ένα τηλεφώνημα... άδικα...

Ας μην αναφερθώ τι έκανα για άλλους πιο παλιά, σε περασμένους χρόνους, για να φτάσει κάποια στιγμή αφού ξόδεψα, στέρεψα, να ακούω ξανά στ' αφτιά μου τα λόγια ενός φίλου και αυτή τη φορά να τα κατανοώ πλήρως: "Σιγά που θα τον κάνεις εσύ αυτόν άνθρωπο. Αυτός μόνο άνθρωπος δεν είναι κι ούτε πρόκειται να γίνει ποτέ!"
Πόσο δίκιο είχες καλέ μου!

Δεν ξέρω τι μ' έχει πιάσει απόψε και ξέθαψα τη συνήθως ανύπαρκτη σε τέτοια θέματα λογική μου. Είναι ένα μείγμα θυμού και πίκρας, παράπονου και αγανάκτησης. Παρ' όλα αυτά όμως, ξέρω πως αν αύριο μου ζητηθεί να κάνω κάτι για να βοηθήσω κάποιον, η πιθανότερη απάντησή μου θα είναι: "Ό,τι θες αγαπημένε/η μου!". Γιατί συνεχίζω να το κάνω ξέρω, μα δεν θα το πω. Είναι μια απ' αυτές τις αλήθειες που ανακαλύπτει κανείς με το πέρασμα των χρόνων, βουτώντας βαθιά μεσ' τη ψυχή του.
Εγώ για όλους, και για μένα εγώ. Όσο μπορεί να λειτουργήσει αυτό το "εγώ".
Θα μπορέσει άραγε ποτέ να σκοτώσει κάποιος-κάτι αυτή την μητέρα Τερέζα που κουβαλάω μέσα μου;