Χωρίς τίτλο (1)

Πικρός ο καιρός
κιτρίνισαν κι έπεσαν στη γη
της πορτοκαλιάς τα φύλλα
Μυρωδάτος ο ανθός
μα των ανθρώπων οι καρδιές, άδειες
παίρνει ο αγέρας την αγάπη
κι αφήνει πίσω χαλίκια στεγνά.

Διαπίστωση 4η

To "λίγο" είναι απέραντο μπροστά στο "τίποτα", κι έχει ακριβώς την ίδια αξία με το "όλα".




Όχι, δεν είναι συμβιβασμός, δεν είναι κατέβασμα του πήχη. Είναι μάθημα αξιών, είναι η ικανότητα να μπορείς να δεις μέσα σου και να συνειδητοποιήσεις απόλυτα τι σου λείπει. Είναι η ικανότητα να δεχθείς το "λίγο" που όμως αξίζει όσο και το "όλα" και κυρίως να μπορείς να πεις ευχαριστώ. Θεωρώ αρετή να μπορείς να νοιώσεις ικανοποιημένος, γεμάτος, ευτυχισμένος μ' αυτά που έχεις.
Δεν μετράμε επιφάνεια, μετράμε βάθος. Κι είναι φορές που κι αυτή ακόμα η "μια σταλιά", μπορεί να φτάσει πολύ βαθειά. Να φτάσει στο κέντρο του σύμπαντος κι ακόμα πιο βαθειά...

Έλα... ντολμαδάκι

Μετά το τρίτο ουίσκι... (και βάλε...)

Όπως λέμε μετά το τρίτο κουδούνι... Η παράσταση αρχίζει, μόνο που δεν είναι παράσταση, είναι οι αλήθειες που δεν τολμούν να βγουν. Όχι για άλλο λόγο μα μονάχα γιατί πρέπει να προστατέψουν. Καρδιά φορτωμένη με συναισθήματα...
Αυτή η κατάρα που κάνει ότι κτίζω να γκρεμίζεται σε μηδενικό χρόνο. Η ευτυχία που με βλέπει και κάνει στροφή 180 μοιρών και χάνεται στο άπειρο... Ποτέ δεν μ' άφησε να την αγγίξω. Γιατί να είναι άραγε απαγορευμένη; Τι πληρώνω που δεν έχω ξοφλήσει ακόμα;
Και το δάκρυ; θα στεγνώσει άραγε ποτέ; Θα πάψει να είναι ποτάμι που κυλάει χωρίς σταματημό;
Κράτα με... ντομλαδάκι

Σκέψεις της νύχτας... (2)

Οι μέρες και οι νύχτες περνούσαν, τα λόγια γινόντουσαν ακόμα πιο ζεστά, ο πόθος υπήρχαν στιγμές που έφτανε στην κορυφή μα τα χέρια ήταν τόσο μακριά που δεν έφταναν οι άκρες των δακτύλων μου ν' αγγίξουν τις δικές του.
Ψέμα θα 'ναι, σκέφτηκα.
Η αναμονή πότε γλυκειά και πότε επίπονη, με την υπομονή όμως να θριαμβεύει και να στέκει εκεί ψηλά, δυνατή, ατέλειωτη, μέχρι τον επόμενο κατάπλου...
Κι έγινε το όνειρο ζωή!

Σκέψεις της νύχτας... (1)

Τον είδα και πάλι να περνάει από μπροστά μου μετά από χρόνια. Τρία - τέσσερα θαρρώ, δεν ξέρω αν τα λες πολλά ή λίγα, ήταν όμως αρκετά για να σβήσουν την ελπίδα, τη διάθεση για να κοιτάξεις έστω κι απ' τις γρίλιες να δεις να περνά...

Μια φωνή που σ' αγκαλιάζει και σε χαϊδεύει χωρίς να χρειάζεται να απλώσει τα χέρια. Ένα "Σε κρατάω", αρκούσε για να φύγει το κρύο, να ζεσταθεί η ελπίδα και να αρχίσεις σιγά-σιγά να συνειδητοποιείς ότι ζεις, πως τελικά τα όνειρα, όχι μεγάλα, και η προσμονή για κάτι όμορφο υπάρχει ακόμα.

Ναι σας λέω, τον είδα... Έρωτας ήταν, ή διαφορετικά, θεμέλιο για συντρίμμια

(συνεχίζεται...)