[ΘΕΛΩ ΝΑ ΦΥΓΩ ΠΙΑ...]

 

Θέλω νὰ φύγω πιὰ ἀπὸ δῶ, θέλω νὰ φύγω πέρα,
σὲ κάποιο τόπο ἀγνώριστο καὶ νέο,
θέλω νὰ γίνω μία χρυσὴ σκόνη μὲς στὸν αἰθέρα,
ἁπλὸ στοιχεῖο, ἐλεύθερο, γενναῖο.

Σὰν ὄνειρο νὰ φαίνονται ἁπαλὸ καὶ νὰ μιλοῦνε
ἕως τὴν ψυχὴ τὰ πράγματα τοῦ κόσμου,
ὡραῖα νά ῾ναι τὰ πρόσωπα καὶ νὰ χαμογελοῦνε,
ὡραῖος ἀκόμη ὁ ἴδιος ὁ ἑαυτός μου.

Σκοτάδι τόσο ἐκεῖ μπορεῖ νὰ μὴν ὑπάρχει, θεέ μου,
στὴ νύχτα, στὴν ἀπόγνωση τῶν τόπων,
στὸ φοβερὸ στερέωμα, στὴν ὠρυγὴ τοῦ ἀνέμου,
στὰ βλέμματα, στὰ λόγια τῶν ἀνθρώπων.

Νὰ μὴν ὑπάρχει τίποτε, τίποτε πιά, μὰ λίγη
χαρὰ καὶ ἱκανοποίησις νὰ μένει,
κι ὅλοι νὰ λένε τάχα πὼς ἔχουν γιὰ πάντα φύγει,
ὅλοι πὼς εἶναι τάχα πεθαμένοι.

Κ.Γ. Καρυωτάκης - Ελεγεία και Σάτιρες

2017... Επιγραμματικά

• Η ελπίδα είναι αυταπάτη.
• Το να βοηθάς σημαίνει διαλύστε με.
• Δεν δικαιούνται όλοι να ονειρεύονται.
• Έμαθα την έννοια της μηδενικής αξίας.
• Έμαθα τις προϋποθέσεις για να μισήσεις κάποιον με όλη σου τη δύναμη.
• Έμαθα τι θα πει «τίποτα».
• Έμαθα να αισθάνομαι τύψεις που θέλω και κάτι περισσότερο από το να είμαι υγιής.
• Μόνο εμένα έχω, και μόνο εμένα θα έχω.
• Όταν κάτι δεν πάει καλά, μόνο χειρότερο μπορεί να γίνει.
• Τίποτα δεν ξεκινά από το μηδέν.
• Το «τίποτα» δεν είναι προϋπόθεση για να χαμογελάει κανείς.
• Η αυτοπεποίθηση για να υπάρξει πρέπει να αναγνωρίζεται από τους άλλους.
• Έχασα.
• Είναι πια πολύ αργά.
• Σ' αγαπώ... με τον ίδιο αποδέκτη.

Είτε έτσι, είτε αλλοιώς...

Σκέφτεσαι ότι τα χρώματα της ζωής σου είναι όλες οι αποχρώσεις του γκρίζου.
Αποτέλεσμα: Θλίψη.

Σκέφτεσαι ότι εσύ το διάλεξες και κατηγορείς τον εαυτό σου ως τον μοναδικό υπεύθυνο για αυτή την κατάσταση..
Αποτέλεσμα: Θλίψη.


Σκέφτεσαι ν’ αλλάξεις χρώμα.
Δεν μπορείς γιατί ό,τι επέλεξες ήταν το μόνο που επιθυμούσε η ψυχή σου. Δεν μπορείς να επιθυμείς, να αισθάνεσαι, να ονειρεύεσαι πράγματα και καταστάσεις που είναι έξω απ’ την καρδιά σου. Δεν είσαι εσύ.
Αποτέλεσμα: Θλίψη.

Ελπίζεις στο θαύμα που θα κάνει τα πράγματα ν’ αλλάξουν.
Ξέρεις ότι τίποτα δεν πρόκειται ν’ αλλάξει. Θαύματα δεν γίνονται.
Αποτέλεσμα: Θλίψη.

Είτε έτσι, είτε αλλοιώς...
Είναι πλέον αργά. Το χρώμα δεν αλλάζει. Ο χρόνος χάθηκε μαζί με τα όνειρα και τις ελπίδες.
Αποτέλεσμα: Θλίψη.

Τίποτα

Κι όμως, μπορεί ένας μοναδικός άνθρωπος να σου εμπνεύσει έναν έρωτα διαφορετικό, τόσο δυνατό και βαθύ ικανό να δώσει ένα άλλο χρώμα στη ζωή σου που μπορεί εξίσου να είναι ένα φωτεινό πορτοκαλί ή ένα θολό γκρίζο.
Το τραγικότερο είναι να συμβεί αυτό σε ένα χρονικό σημείο που σηματοδοτεί μια σημαντική περίοδο της ζωής σου η οποία «τρέχει» κάτω από την επικεφαλίδα «ή τώρα ή ποτέ». Είτε καταφέρνεις να χτίσεις ευτυχία τώρα, και να πορευτείς μαζί της, είτε δεν τα καταφέρνεις και η συνθήκη αυτή σε σφιχταγκαλιάζει για όλη την υπόλοιπη ζωή σου.
Έτσι έγινε. Όπως το λένε οι στίχοι...

«Ήταν μια σπίθα στην αρχή και μιας βροχής ψιχάλα, 

κι έγινε η σπίθα πυρκαγιά και πέλαγος η στάλα». 

Πέρασε ένας χρόνος, δύο, ...πέντε, έξι και η αγάπη μεγάλωνε και ρίζωνε όλο και πιο βαθειά, γινόταν το κέντρο της ζωής, της ύπαρξης σου, ο σκοπός και το μοναδικό σου όνειρο. Μοναδική ευχή και προσευχή σε θεούς και δαίμονες. Ο έρωτας και η αγάπη που περιμένεις να πάρεις για να ανέβει η ψυχή σου ψηλά, να σβήσει κάθε προηγούμενη πίκρα, κάθε πόνο και θλίψη. 

Ελπίζεις, περιμένεις μετατρέπεις την υπομονή σε τρόπο ζωής με την προσδοκία στο θαύμα, στο ότι θα έρθει η στιγμή που επιτέλους αυτό το ανελέητο σύμπαν που κάνει ότι μπορεί για να σε εξοντώσει θα δώσει και σε σένα έναν καλό λόγο για να μη ξανασβήσει ποτέ το χαμόγελο από τα χείλη σου. 

Ναι, έρχεται η στιγμή που αρχίζεις να πιστεύεις ότι είσαι λίγα βήματα πριν την πραγματοποίηση ΑΛΛΑ, ταυτόχρονα μαθαίνεις πως δεν υπάρχει χώρος για σένα. Έπαιξες, (ναι, τη ζωή σου) κι έχασες, η ελπίδα δεν είναι παρά μια αυταπάτη.

Και τότε συνειδητοποιείς ότι είσαι ένα τίποτα, δεν έχεις καμία αξία ώστε να σε βάλει ο άλλος στη ζωή του... και τα χρόνια περνούν, πέρασαν ήδη... 

Στάχτη ζωή και όνειρα, όλα μαζί τίποτα, κενό...

Ξεχάστηκα...

Πάλι ξεχάστηκα. Ευτυχώς δεν κράτησε πολύ, ίσα ίσα όσο χρειαζόταν για να αρχίσω να πιστεύω πως είμαι σημαντική για σένα και από στιγμή σε στιγμή θα φανείς για να με διαβεβαιώσεις για αυτό. 

Τι πράγματα είναι αυτά βρε κουτό; Είναι ποτέ δυνατόν να είσαι εσύ σημαντική για κάποιον; Υπάρχουν πολύ καλύτερες από σένα κι ο καθένας, όπως κι εσύ άλλωστε, διαλέγει πάντα το καλύτερο.
Έλα προσγειώσου, ένα τίποτα είσαι. Αν πραγματικά άξιζες τα πράγματα θα ήταν πολύ διαφορετικά εδώ και χρόνια. Μια ρόδα είναι η ζωή που γυρίζει συνεχώς εναλλάσσοντας τις καταστάσεις από λευκές και φωτεινές σε γκρίζες ή μαύρες. Αυτό συνήθως συμβαίνει σε όλους τους ανθρώπους δημιουργώντας τους το αίσθημα της ελπίδας και της προσδοκίας ότι κάθε γκρίζα περίοδος της ζωής τους θα αλλάξει και θα γίνει φωτεινή. 

Έτσι γίνεται! Ψάχνεις μέσα στο γκρίζο ή στο μαύρο για εκείνη τη χαραμάδα που από εκεί θα περάσει έστω και μία ακτίνα φωτός κι έτσι θα φωτίσει τον χώρο και τον χρόνο που ο καθένας ζει. Τι γίνεται όμως όταν δεν υπάρχει αυτή η χαραμάδα και όχι μόνο αυτό, αλλά έρχεται κάποιος και κλείνει ερμητικά ακόμα και το παραμικρό άνοιγμα που δεν ξεπερνά τη διάμετρο της μύτης μιας καρφίτσας; Για πόσα χρόνια μπορεί κανείς να κάνει υπομονή, να ελπίζει, να παλεύει, να περιμένει;

Και ξυπνάς! Συνειδητοποιείς ξαφνικά πως δεν υπάρχει καμία απολύτως ελπίδα, τα όνειρα είναι απαγορευμένα γιατί δεν πρόκειται να καταλήξουν πουθενά. Χρόνος χαμένος, ζωή χαμένη γεμάτη θλίψη, πόνο, δυστυχία. Τότε σε πλημμυρίζει πλέον η σιγουριά ότι είναι μάταιο να περιμένεις. Έτσι είναι τα πράγματα, γκρίζα και δεν υπάρχει πια χρόνος για να αλλάξουν. 

Σε αυτή την περίπτωση δεν έχεις πολλές επιλογές. Το παίρνεις απόφαση και καταβάλλεις κάθε δυνατή προσπάθεια να ενσωματωθείς με αυτήν. Κλείνεις το διακόπτη και απλά υπάρχεις χωρίς να ζεις μέχρι να έρθει το πλήρωμα του χρόνου και να σταματήσει κι αυτό, να πάψεις οριστικά να ζεις.

Επιτέλους, ξύπνημα!

Οι μέρες, οι μήνες, τα χρόνια περνούν και το ένα γεγονός, από το πιο απλό έως το πιο σημαντικό, διαδέχεται το άλλο χτίζοντας τον βίο και την πολιτεία του καθενός. 

Αν όλα αυτά τα γεγονότα που διαδραματίζονται μέσα την καθημερινότητα δεν ευχαριστούν τους ανθρώπους εκείνοι  κάνοντας χρήση του αισθήματος της αυτοσυντήρησης ελπίζουν, ονειρεύονται πως θα αλλάξουν τα πράγματα και παλεύουν και προσπαθούν για αυτό.

Κι έτσι, περνούν τα χρόνια και συχνά (αν όχι πάντα) μια σκέψη που δεσπόζει ανάμεσα σε άλλες είναι η «Μα κανένας καλός;». Ώσπου έρχεται η στιγμή που ξυπνάς, εξετάζεις τα γεγονότα κι απ’ την άλλη πλευρά τους, δηλαδή από εσένα. Καταλαβαίνεις, συνειδητοποιείς και καταλήγεις με μαθηματική ακρίβεια στο γεγονός ότι δεν φταίνε οι άλλοι αλλά εσύ! Εσύ πού πίστευες ότι αξίζεις, ότι είσαι ένας ωραίος  άνθρωπος και πάλευες για την αυτοβελτίωσή σου δεν είσαι παρά ένα τίποτα. Δεν έχεις καμία απολύτως αξία για να ασχοληθεί ο άλλος μαζί σου, για να σε βάλει στη ζωή του. Απλά τα πράγματα, εαυτέ μου ΔΕΝ αξίζεις.-

Μεγάλη συνειδητοποίηση! Και τότε θωρακίζεσαι ακόμη περισσότερο μέσα στον εαυτό σου, μέσα στους τοίχους που έφτιαξες και συνεχίζεις να φτιάχνεις γύρω σου, εγκαταλείποντας οριστικά την ιδέα ότι κάτι θα τους γκρεμίσει κι έτσι θα μπορέσεις κι εσύ να φορέσεις ένα χαμόγελο από εκείνα της ψυχής, τα αληθινά. 

Ας μην το παιδεύουμε, είναι τόσο μα τόσο απλό: Δεν ήρθαν όλοι οι άνθρωποι σε αυτόν τον πλανήτη για να είναι ευτυχισμένοι και χαρούμενοι.-

Μαθηματικώς...

Είναι γενικώς αποδεκτό ότι τα Mαθηματικά είναι η βασίλισσα των Επιστημών. Όταν η Στατιστική, κλάδος των μαθηματικών, μας οδηγεί μετά από πολυετή και συνεχή παρατήρηση στην εξαγωγή κάποιων συμπερασμάτων δεν έχουμε παρά να τα λάβουμε πολύ σοβαρά υπ’ όψιν και να πράξουμε αναλόγως.

Έτσι λοιπόν διαπιστώνεται ο θάνατος της ελπίδας. Ναι, αυτής που λένε πως πεθαίνει πάντα τελευταία, και πράγματι έτσι είναι. Αφού πεθάνει η ελπίδα έχουν πεθάνει όλα τα όνειρα, όλες οι προσδοκίες οι επιθυμίες κι ο άνθρωπος είναι ένα σώμα που απλά υπάρχει μέχρι να... περάσει στο χώρο με τα κυπαρίσσια.

Χρόνια ολόκληρα παλεύεις, ονειρεύεσαι, ελπίζεις για εκείνο το σημείο μηδέν που όλα όσα η ψυχή και η καρδιά σου επιθυμεί θα γίνουν αληθινά βιώματα, θα γίνουν ένα με την καθημερινότητα και έτσι θα ξεκινήσει ένας νέος κύκλος, αυτό που λέμε Ζωή, Χαρά, Ευτυχία.
Τα σκέφτεσαι όλα αυτά, μετράς και ξαναμετράς την υπομονή, την αναμονή, τα όνειρα, τις ευχές και τις προσευχές και τότε διαπιστώνεις πως είναι μαθηματικώς αποδεδειγμένο ότι ΔΕΝ. Και τότε είναι η κατάλληλη στιγμή να αποσυρθείς, να κλείσεις, να απομονωθείς γιατί τίποτε δεν έχει κανένα απολύτως νόημα...

Κάθε άλλη συμπεριφορά δεν είναι παρά ένα παχύ στρώμα επικάλυψης για να μη βλέπουν οι άλλοι τη ραγισμένη και χιλιοτσακισμένη σου ύπαρξη...

Παράξενοι που είναι οι άνθρωποι...

Πολλές φορές στο παρελθόν η διαπίστωση ότι πολλοί άνθρωποι φοβούνται να αγαπήσουν έβγαινε όλο και συχνότερα μπροστά μου, επιβεβαιώνοντας του λόγου το αληθές.
Τελευταία όμως έχουν αλλάξει τα πράγματα. Με μεγάλη απογοήτευση ανακαλύπτω ότι κάποιοι άνθρωποι φοβούνται ακόμη και να αγαπηθούν. Βλέπω ανθρώπους γύρω μου να απαρνιούνται την ίδια την καλοσύνη και την ευγένειά τους, ποιος ξέρει, ίσως, γιατί έμαθαν να ζουν εισπράττοντας από τους άλλους άσχημη συμπεριφορά, αδιαφορία, να βουλιάζουν μέσα στην ανειλικρίνεια και στο ψέμα. Έμαθαν να ζουν σε έναν αβέβαιο κόσμο όσον αφορά στα συναισθήματα των άλλων απέναντί τους, σε συμπεριφορές ανταγωνιστικές σε ένα κυνηγητό όπως αυτό ανάμεσα στη γάτα και το ποντίκι. Παντού ασάφεια, τίποτα ξεκάθαρο και διαυγές. Κανείς δεν τους δήλωσε κατηγορηματικά με λόγια και με πράξεις ποια είναι η θέση του, αναγκάζοντάς τους να εναλλάσσουν ρόλους χωρίς να ξέρουν τις περισσότερες φορές αν οι ίδιοι είναι ο κυνηγός ή το θήραμα.

Κι εγώ κάθομαι σε μιαν άκρη  παρακολουθώντας, φοβισμένη θα μπορούσα να πω, γεμάτη απορία  αν αυτός ο άνθρωπος είναι η υπέροχη εκείνη προσωπικότητα που θαύμασα και εξακολουθώ να θαυμάζω...




Χρόνια πολλά ψυχή μου

Δύσκολες που είναι οι νύχτες...

Σε κουβαλώ παντού... Μοιράζομαι μαζί σου κάθε τι που ακούω, που βλέπω, που αγγίζω, κάθε τι που αισθάνομαι...Σε κάνω ιδέα, σκέψη και σ' αφήνω να γίνεσαι ένα με την ύπαρξη μου  για να σ' έχω πάντα κοντά μου, δίπλα μου, μέσα μου. Μέσα στο μυαλό, την καρδιά... την ψυχή μου.
Κι εσύ περνάς έτσι ολόκληρη τη μέρα σαν όνειρο που με τυλίγει δίνοντας νόημα με την άϋλη παρουσία του στην κάθε μου στιγμή... 
Σαν έρθει όμως η νύχτα κι όλα ησυχάζουν, ξεπηδάς μέσα από το όνειρο και σαν δυνατός λυσσασμένος αέρας χαλάς ό,τι είχα βάλει ολόκληρη τη μέρα σε τάξη. Σταματάς τον χρόνο κάνοντας την αναμονή για εκείνη τη στιγμή  που τ' όνειρο θ' αληθέψει να γίνεται δυσβάσταχτη. Ψάχνω με τις άκρες των δακτύλων μου να αγγίξω το πρόσωπό σου, θέλω τώρα πια που όλα είναι ήσυχα και σιωπηλά να σου ψιθυρίσω πώς σε λατρεύω μα δεν βρίσκω πουθενά τον ώμο σου να γύρω.
Μαζεύω όση δύναμη έχω, τη βγάζω απ' το βαθύτερο κομμάτι της ψυχής μου, την κάνω προσευχή και τη στέλνω στο σύμπαν, σε κάθε Θεό, σε κάθε αστέρι, σε ό,τι είναι πάνω από μένα, σε ό,τι εξουσιάζει τον κόσμο ετούτο και παρακαλώ, εκείνο το "Σ' αγαπώ" ν' ανοίξει και για να 'ρθω κι εγώ να κλειστώ μέσα του...



Δύσκολες είναι οι νύχτες... χωρίς εσένα...

Απριλιάτικο γλυκό

Σε έναν Απρίλιο περασμένο...

Το ράδιο από χτες ανοιχτό
τραγούδι παλιού καλοκαιριού
και μια γεύση δικού σου φιλιού
ξεχασμένη στο ράφι σαν γλυκό του κουταλιού...



Στον Απρίλιο που ζω... στους Απρίληδες που έρχονται...

Πάμε απ' την αρχή
κάνε μιαν ευχή κι αντάμωσέ με
κι αγκάλιασέ με
Κάνε με παιδί
δος μου ένα φιλί
ταξίδεψέ με, ταξίδεψέ με...

2013... 2014

Μένουν λίγες ακόμη ώρες για να φύγει το γεμάτο πίκρες και πόνο 2013. Μια χρονιά που ξεκίνησε απ' την άκρη του κόσμου μέσα σε ποτάμια δακρύων και συνέχισε έτσι τη δωδεκάμηνη πορεία της. Κάθε μέρα που περνούσε κουβαλούσε μαζί της την πίκρα της προηγούμενης και κάτι ακόμα, δηλαδή, τόσο πόνο όσο χρειάζεται για να μη στεγνώσει ποτέ το δάκρυ. Το βλέμμα παρέμενε πάντα υγρό ικετεύοντας για μια τόση δα στάλα χαράς, για ένα ανεπαίσθητο δείγμα χαμόγελου. Μάταια!

Παλεύοντας με κρατημένη την ανάσα φτάσαμε στο κατώφλι του 2014. Λες και με έναν τρόπο μαγικό μαζεύτηκαν μπροστά μου όλες οι πίκρες κι όλος ο πόνος της χρονιάς που πέρασε. Είναι το σημείο που αισθάνεσαι ότι δεν αντέχεις άλλο και το ποτήρι ξεχειλίζει. Απορείς πώς καταφέρνεις κι είσαι ακόμα ζωντανός, ακούς δεξιά κι αριστερά τους ψίθυρους για τη νέα αρχή που φέρνει ο καινούργιος χρόνος, για τα καλύτερα που έρχονται, κι εσύ προσπαθείς να ισορροπήσεις ανάμεσα στην ελπίδα και την αυταπάτη πώς κάτι θα αλλάξει...

Ο φόβος γίνεται ολοένα και μεγαλύτερος όσο λιγοστεύουν οι ώρες για την αρχή της καινούργιας χρονιάς. Τα σημάδια της ανατροπής, της όποιας χαράς που μπορεί να αχνοφαίνεται ανύπαρκτα κι εσύ κάνεις τη μοναδική ευχή που μπορεί να μη φέρει άλλο πόνο... "Ας σταματήσει ο χρόνος εδώ, τώρα..."

"Θα πενθώ πάντα μ' ακούς;
για σένα,
μόνος στον Παράδεισο..."
(Οδ. Ελύτης - Μονόγραμμα)

Τα επόμενα Χριστούγεννα...

Βυθίστηκα στην πολυθρόνα μου κρατώντας το αγαπημένο μου βιβλίο. Το να τρυπώσω σε ένα σπίτι μιας παριζιάνικης γειτονιάς μαθαίνοντας για τον Leonhard Euler μου ήταν σίγουρα ο καλύτερος τρόπος για να ξεφύγω από το ψεύτικο και πικρό κόσμο των Χριστουγέννων.
Για πολλοστή φορά, η ευχή μου "Ας είναι τα επόμενα Χριστούγεννα ευτυχισμένα" έμεινε ανεκπλήρωτη. Να είναι άραγε τα επόμενα ευτυχισμένα; Δύσκολη ευχή...

Δρόμοι, σπίτια, τα πάντα σχεδόν τυλίχθηκαν μέσα στα φώτα και την ασημόσκονη χάρη στη γιορτινή ατμόσφαιρα που επιβάλλουν οι μέρες αυτές. Ναι, όμορφα είναι!
Είναι όμως κι αυτό ψεύτικο, επιφανειακό γιορτινό κουστούμι στους ανθρώπους που με κανέναν τρόπο δεν μπορώ να αντέξω. Εγκάρδιες (υποτίθεται) ευχές, καλοσύνη και αγάπη απλά και μόνο για τον εντυπωσιασμό και στο βάθος η έννοια του απάνθρωπου. 
Ποτέ δεν θα μου λυθεί η απορία πώς γίνεται ένας άνθρωπος να είναι τόσο ευγενικός, να επικροτεί τις ψυχικές αρετές, την αγάπη, την καλοσύνη και την ίδια στιγμή να απορρίπτει κάθε δική μου έκφραση αγάπης, κάθε ευχή, ακόμα και την ημέρα των Χριστουγέννων. Ο πιο σίγουρος τρόπος για να δεις τον χειρότερο, απάνθρωπο θα έλεγα, χαρακτήρα ενός ανθρώπου είναι να τον αγαπήσεις, να τον αντιμετωπίσεις δίνοντάς του τον καλύτερο εαυτό σου. Φτάνεις στο σημείο, με τον τρόπο σου, να εκλιπαρείς για λίγη καλοσύνη, για μια στάλα αγάπης δίνοντας εσύ ακόμα περισσότερη και στο τέλος εισπράττεις την απόρριψη την ακύρωση και τα φωτεινά σου Χριστούγεννα βυθίζονται για άλλη μια φορά στο γκρίζο... 

Γι' αυτό λοιπόν, αφήνεσαι να ταξιδέψεις παρέα με τον Denis Guedj στις σελίδες ενός βιβλίου ανάμεσα στους κατοίκους της οδού Ραβινιάν στο Παρίσι, παρέα με έναν παπαγάλο και τους μεγαλύτερους μαθηματικούς όλων των εποχών...

Ας είναι τα επόμενα Χριστούγεννα ευτυχισμένα...

Τρεις ευχές για τον Δεκέμβριο

Πάει καιρός, χρόνια ολάκερα που σταμάτησα να έχω τον οποιοδήποτε σύνδεσμο με την πραγματοποίηση των ευχών. Δηλαδή, εγώ τις έκανα τις ευχές μου αλλά από την άλλη πλευρά θα μπορούσε κανείς να παρατηρήσει μια ιδιαίτερα προκλητική αδράνεια. Ξύπνα επιτέλους καλό μου τζίνι!

Η πρώτη ευχή, η πιο παλιά, που αν την δούμε από τη στιγμή που άρχισε δειλά-δειλά να γεννιέται  ξεπερνά τα δύο χρόνια, είναι και η σημαντικότερη. Έχει ονοματεπώνυμο αν και η φυσική παρουσία δεν είναι απαραίτητη, αποτελεί την κινητήρια δύναμη για οτιδήποτε και είναι συνώνυμη της ευτυχίας...

Η δεύτερη ευχή γεννήθηκε πριν μερικές μέρες από μια έμπνευση της στιγμής! Η ιδέα ήρθε από το πουθενά και το πρώτο βήμα για την υλοποίησή της έγινε σε τόσο χρόνο όσος χρειάζεται για να συμπληρώσει κανείς μια ηλεκτρονική αίτηση! Λίγη τύχη σε μία κλήρωση  και πολλά μπορούν να αλλάξουν...

Η τρίτη και τελευταία ευχή είναι ίδια με πολλών άλλων ανθρώπων, η πραγματοποίησή της στόχο έχει να αλλάξει πρακτικά την καθημερινότητα και σίγουρα θα συμβάλει με κάποιο τρόπο στην ευκολότερη ολοκλήρωση της δεύτερης αν αυτή πραγματοποιηθεί!

Πρώτο ενικό πρόσωπο

Πολλές φορές έχω αναρωτηθεί αν υπάρχουν άνθρωποι που τα συναισθήματά τους ρυθμίζονται από έναν διακόπτη on/off. Χμμ άνθρωποι είπα; Συγχωρήστε με αν σας θίγω αλλά για μένα αυτοί μόνο άνθρωποι δεν είναι. Συμβουλές και παραινέσεις που έχω άπειρες φορές ακούσει από τους υποτιθέμενους φίλους για τους ανεκπλήρωτους έρωτές μου, "αγαπάς, είσαι ερωτευμένη; ε και; ξε-αγάπα, ξε-ερωτεύσου!"  Έτσι απλά, με το πάτημα ενός κουμπιού, όπως ακριβώς ανάβουμε ή σβήνουμε το φώς, σε κλάσματα δευτερολέπτου. Λες και η επιθυμία, η λαχτάρα να έχεις έναν συγκεκριμένο άνθρωπο στη ζωή σου είναι σαν να θες να βάλεις το κίτρινο πουκάμισο που δυστυχώς είναι στα άπλυτα, κι έτσι επιλέγεις να βάλεις ένα άλλο... δεν χάλασε κι ο κόσμος.
Όχι ρε φίλε, δεν μπορώ να ξε-αγαπήσω, δεν βγαίνει από τη ψυχή και την καρδιά μου αυτός ο άνθρωπος, έχει πια ριζώσει. Κι αν ποτέ δεν καταφέρω να τον έχω όπως εγώ επιθυμώ; Δεν έχει σημασία, εγώ θα περιμένω. Πόσο; Όσο χρειαστεί, όσο μπορώ, όσο η ψυχή μου είναι φτιαγμένη για να περιμένει. 
Κι εδώ θα έρθουν οι "υπεράνω" και θα μιλήσουν για εγωϊσμό, για πλήρη ικανοποίηση του εγώ και τίποτα παραπάνω. Σαφώς είναι και ικανοποίηση του εγώ. Εγώ αγαπώ, εγώ επιθυμώ. Όλες μας οι επιθυμίες που αφορούν τον εαυτό μας έχουν πάντα μπροστά ένα "ΕΓΩ", Εγώ διψώ, εγώ θέλω να πάω βόλτα, εγώ θέλω να πιώ καφέ, να κάνω αυτό ή εκείνο, να καταφέρω αυτό ή εκείνο.
Μέσα σε όλα τα υπόλοιπα υπάρχει, και στέκει μεγαλοπρεπώς το πρώτο ενικό πρόσωπο με μιαν απέραντη λαχτάρα να γίνει πρώτο πλυθηντικό, για να γίνει το σ' αγαπώ, αγαπιώμαστε. 
Άλλωστε, δεν αγαπάμε για να μας αγαπήσουν, αγαπάμε γιατί έτσι νοιώθουμε.



Κι εγώ, γι' αυτό σ' αγαπώ καλέ μου... έτσι νοιώθω!

Σιωπές...

Κι είναι κάποιες στιγμές που αισθάνεσαι ότι βρίσκεσαι στην πόρτα του τίποτα. Αδυνατείς να σκεφτείς και το μόνο που αισθάνεσαι είναι μια απέραντη κούραση.
Αισθάνεσαι όλο σου το είναι να έχει γίνει μια πέτρα χωρίς καμιά απολύτως λειτουργία, δεν είσαι καν σίγουρος αν ανασαίνεις. Το παρόν της απουσίας γίνεται ολοένα και πιο έντονο γεμίζοντας έτσι το χώρο με ακόμα περισσότερη σιωπή. Ρωτάς, γιατί; Ο ήχος όμως πουθενά, γυρνάς το κεφάλι λίγο δεξιά και καρφώνεις το βλέμμα σε μια φωτογραφία, ό,τι έχει μείνει στο χώρο για να θυμίζει πως είσαι ακόμα ικανός να αγαπάς, πως έχεις πολλά να δώσεις αλλά...
Κοιτάς και ικετεύεις για μια λέξη, ικετεύεις κάτι να αλλάξει, αναρωτιέσαι αν υπάρχει ακόμα το χαμόγελο ή αν χάθηκε κι αυτό μέσα στην αναμονή της αγάπης. Δεν θέλεις να μιλήσεις άλλο με τη σιωπή σου. Απλώνεις το χέρι και με την άκρη του δακτύλου διαγράφεις το περίγραμμα των χειλιών, νοσταλγείς με την καρδιά σφιγμένη τη γεύση εκείνου του φιλιού. Ας τελειώσει εδώ αυτό το μαρτύριο σκέφτεσαι, ας είναι η επόμενη στιγμή εκείνη που ένας ήχος θα σπάσει τη σιωπή, θα βάλει τα κομμάτια στη θέση τους, που θα ξαναθυμηθείς τι σημαίνει υπάρχω, ονειρεύομαι, ζω...

Αυτός ο ήχος...

Ο φόβος είναι η αιτία κι αφορμή...

που...

Δεν σου φώναξα "Σ' αγαπώ"
Δεν σε κοίταξα στα μάτια
Δεν σου είπα "κράτα με ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ"
Δεν σου είπα "Σε λατρεύω ψυχή μου"
Δεν σου είπα ότι εσύ είσαι το κέντρο του ονείρου μου
Σ' αμφισβήτησα
Δεν ήμουν εγώ
Δεν σε κράτησα πιο σφιχτά
Δεν σ' άφησα να δεις το δάκρυ
Κράτησα μέσα μου την αγάπη
Θέλησα να κρατήσω αποστάσεις
Δεν έγδυσα τη ψυχή μου
Δεν είπα "Καλημέρα ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ"
Δεν παραδόθηκα στο "φιλί" όσο ήθελα
"Κούμπωσα" την καρδιά μου όταν δεν έπρεπε

Διαπίστωση 5η

Όταν το νοιώσεις το "Σ' αγαπώ" πες το με όλη σου τη δύναμη. Ο "άλλος" δεν έχει κανένα δικαίωμα να το απορρίψει, εσύ αγαπάς κι αυτό δηλώνεις, όχι ο "άλλος".

Μια ευχή...

Ζωγράφισα μια τούρτα με τη σκέψη μου και τη γέμισα με ψιλόλιγνα κεριά. Την κοίταξα για λίγο, κι έπειτα έκλεισα τα μάτια και καταδύθηκα στο βυθό της ψυχής μου για να ανασύρω την πιο δυνατή μου επιθυμία για να την κάνω ευχή...


Τη βρήκα, εδώ την έχω και την κρατώ σφιχτά.
Είναι ζωή, μοιάζει με την ανάσα και μπορεί να κινήσει τα πάντα, να δώσει δύναμη, να γεμίσει την ύπαρξη με ζωή, με φως. Μια επιθυμία που μπορεί σαν αληθέψει να εξαφανίσει κάθε πίκρα, να κάνει τη θλίψη χαρά, να φτιάξει έναν καινούργιο κόσμο χωρίς γκρίζο. Έναν κόσμο τόσο δα μικρό ώστε να χωρά στην καρδιά, δεν χρειάζεται άλλωστε να βγει πιο έξω, εκεί είναι η θέση του κόσμου αυτού, εκεί μόνο μπορεί να ανθίσει να γίνει μεγάλος και τρανός.
Και τώρα; Πώς να χωρέσει ένας ολάκερος κόσμος, τόση ζωή σε μιαν ευχή; Μιαν ευχή τόσο δυνατή που πρέπει όμως να εκφραστεί σε τόσο χρόνο όσο χρειάζεται για να σβήσουν τα κεριά μιας τούρτας με ένα μόνο φύσημα. 
Αυτό είναι! 
Είπα τ' όνομά σου, και φύσηξα...

Να μου πω, χρόνια πολλά κι ευτυχισμένα ή δεν έχει νόημα;
Το σύμπαν έχει ορίσει διαφορετικά...

Από παρελθόντα χρόνο...

Πολλά έχουν λεχθεί για τα ταξίδια στον χρόνο. Ταξίδια σε χρόνο μέλλοντα, σε ένα αύριο τόσο μακρινό που ποτέ δεν θα το αγγίξουμε...
Είναι όμως και κάποια ταξίδια που γίνονται σε χρόνο παρελθόντα. Ταξίδια σε μέρες περασμένες που ξεπηδάνε κάθε τόσο στη σκέψη και γίνονται ένα με το παρόν αφήνοντας μια γλυκόπικρη γεύση. Γλυκειά όπως η γεύση ενός φιλιού, πικρή όπως το άκουσμα του... "πρέπει να φύγω".
Κρατάς τη γεύση απ' το φιλί και το άγγιγμα στις άκρες των δαχτύλων αδημονώντας να το ζήσεις ξανά, αυτή τη φορά όμως χωρίς το παραμικρό αίσθημα φόβου, χωρίς κλειδωμένα κομμάτια του κορμιού και της σκέψης. Αυτή τη φορά θέλεις να πεις ό,τι αισθάνεσαι, να αγγίξεις μ' όλο σου το είναι, να ανοίξεις σώμα και ψυχή και ν' απορροφήσεις μέσα σου τα πάντα, να γίνεις "Ένα"...
Ο χρόνος δεν μετρά, σταμάτησε σ' εκείνο το Απριλιάτικο απόγευμα, κι εσύ συνεχίζεις να ονειρεύεσαι τη συνέχεια του ταξιδιού στον ίδιο παράδεισο. Η ψυχή έμεινε αγνή, καθαρή και περιμένει... Περιμένει υπομονετικά και σιωπηλά, έχοντας συντροφιά ένα δάκρυ πότε αλμυρό και πότε γλυκό όπως η ανάμνηση εκείνου του φιλιού...

Αυταπάτες

Δοκίμασα αρκετές φορές να ακούσω την άποψη των τυχερών ευτυχισμένων ή έστω ευχαριστημένων ανθρώπων ότι η ελπίδα δεν παύει ποτέ να υπάρχει και όλα μπορούν να αλλάξουν προς το καλύτερο.

Ένας κύκλος είναι η ζωή λένε, που γυρίζει αδιάκοπα εναλλάσσοντας τις καταστάσεις διαδοχικά: το φως γίνεται σκοτάδι, μετά πάλι το σκοτάδι φως και συνεχίζει με τον ίδιο τρόπο μέσα στο άπειρο του χρόνου.
Προτάσσουμε λένε την ελπίδα ως λάβαρο της καθημερινότητάς μας, πιστεύουμε στην αλλαγή προς το καλύτερο και προχωράμε μπροστά. Όλα αυτά βέβαια, υπό την προϋπόθεση ότι το σύμπαν σου έχει μια κάποια συμπάθεια ή έστω, μπορεί να σε λυπηθεί κατ' ελάχιστο και να αποφασίσει να σταματήσει να σου στέλνει, λύπες, πίκρες, θλίψη... Συμπέρασμα: Ελπίδα κι αυταπάτη είναι το ίδιο ακριβώς πράγμα. Η ίδια ακριβώς έννοια.
Τα γεγονότα δείχνουν πως είναι μάταιη κάθε αναμονή, κάθε προσδοκία για μια τόση δα μικρή δόση χαράς, ευτυχίας. Το παρόν, που έχει ήδη ξεκινήσει από το παρελθόν, δείχνει πως το μέλλον διαγράφεται γκρίζο αν όχι και μαύρο. Το βλέπω! Είναι εδώ, ακούω τις φωνές της σιωπής του, διαβάζω τα βουβά ανύπαρκτα μηνύματά του.

Τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει, το γκρίζο θα παραμείνει γκρίζο κι εγώ εδώ να ακούω το βλέμμα σου να μου λέει "έρχομαι...". Μόνο που αυτό το "Έρχομαι..." δεν είναι πουθενά τοποθετημένο μέσα στο χρόνο, είναι μόνο στην καρδιά μου...