Δευτέρα 27 Σεπτεμβρίου 2010

Γλυκιές επιθυμίες

Η λαϊκή σοφία που θέλει του ενός κακού μύρια να έπονται, μέσα σ’ όλα τα άλλα που συμβαίνουν τελευταία στη ζωή μου έμελλε να ξεμείνω κι από εστίες μαγειρέματος (βλάβη). Από μια άποψη δεν με πολυνοιάζει καθώς μπορώ χρησιμοποιώντας το φούρνο να κάνω αμέτρητα πράγματα κι επίσης έχω και τον αγαπημένο μου ηλεκτρικό ατμογάγειρα!

Σήμερα όμως, ομολογώ ότι μια εστία θα ήθελα να λειτουργεί, γιατί ούτε στο φούρνο μα ούτε και στον ατμομάγειρα μπορεί κανείς να φτιάξει σιρόπι.
Τί θα το έκανα το σιρόπι;
Θα δείτε…

Κατ’ αρχήν θα χρειαστούμε:

750 gr γιαούρτι (το οποίο θα έχουμε αφήσει για 2 ώρες εκτός ψυγείου
1 kg και φλιτζάνια του τσαγιού ζάχαρη
2 κοφτά κουταλάκια του γλυκού σόδα
1 φλιτζάνι του τσαγιού νερό
1 κουταλάκι του γλυκού μαστίχα κοπανισμένη (αν είναι και λίγο παραπάνω δεν πειράζει – εμένα μ’ αρέσει και πάντα βάζω παραπάνω)
500 gr Σιμιγδάλι χονδρό
ξύσμα λεμονιού
3 κουταλάκια του γλυκού χυμό λεμόνι

Σε μια λεκάνη ανακατεύουμε το γιαούρτι με τα δύο φλιτζάνια ζάχαρη.
Αραιώνουμε τη σόδα στο νερό και τη ρίχνουμε στο μείγμα της λεκάνης.
Προσθέτουμε την κοπανισμένη μαστίχα και το σιμιγδάλι λίγο λίγο για να μη σβωλιάσει ανακατεύοντας ταυτόχρονα μέχρι όλα τα υλικά να ενωθούν μεταξύ τους.
Εδώ να σας πω ότι στο γουδί που θα βάλετε τη μαστίχα για να την κοπανίσετε καλό είναι να προσθέσετε και λίγο σιμιγδάλι για να μην κολλάει.
Αδειάζετε το μείγμα σε ένα ταψί και ψήνετε στο φούρνο σε δυνατή θερμοκρασία μέχρι να ροδίσει και να πάρει ένα χρυσαφί χρώμα. Συνηθίζεται να βάζουν στην επιφάνεια και ασπρισμένα μισά αμύγδαλα αλλά εγώ πάντα το ξεχνάω!

Και τώρα η ώρα της αναγκαιότητας της εστίας:
Σε μια κατσαρόλα βάζουμε το 1 kg ζάχαρη, 3 ποτήρια νερό, το ξύσμα και το χυμό λεμονιού. Βράζουμε το σιρόπι για 15 λεπτά.
Μόλις βγάλουμε το γλυκό από το φούρνο το χαράζουμε σε κομμάτια με ένα μαχαίρι που αν το βουτάμε και σε ζεστό νερό, σίγουρα θα μας διευκολύνει αφάνταστα. Το περιχύνουμε με το ζεστό σιρόπι.

Και για όσους δεν κατάλαβαν μόλις φτιάξαμε το πιο εύκολο, γρήγορο και νόστιμο σάμαλι που θα μπορούσε να υπάρξει!!!

Σάββατο 25 Σεπτεμβρίου 2010

Αγάπη είναι και...

"Αγάπη είναι να στοιβάζεις τον δικό σου πόνο στη μια μεριά για να έχεις χώρο να πάρεις και τον πόνο του ανθρώπου που αγαπάς"


Όταν έγραφα το πιο πάνω, είχα στο μυαλό μου δύο συγκεκριμένους ανθρώπους. Και οι δύο ξέρουν ποιοι είναι…
Αγάπη όμως δεν είναι μόνο αυτό, είναι πολλά. Αν όμως έχεις τη δυνατότητα να μείνεις όρθιος και δυνατός βράχος για τον «άλλον» τη στιγμή που εσύ είσαι ήδη θρύψαλα, τότε έχεις κι όλα τα υπόλοιπα. Εκεί ακριβώς είναι και το μεγαλείο της, στην κατάργηση του κακού, εγωκεντρικού εγώ.

Είναι κάποιοι που σίγουρα θα γελάνε μ’ αυτά που γράφω γιατί ο κανόνας (ίσως και αξίωμα για αρκετούς), λέει ότι δεν αξίζει να στενοχωριέσαι για κανέναν. Όταν αγαπάς αξίζει και παρά-αξίζει. Διαφορετικά, η αγάπη καταργείται, εξαλείφεται εντελώς και γίνεται το μεγαλύτερο ψέμα, η μεγαλύτερη απάτη που μπορεί να υπάρξει σε τούτο τον κόσμο.

Τετάρτη 22 Σεπτεμβρίου 2010

Μια Παναγιά

Στίχοι: Νίκος Γκάτσος
Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις
Πρώτη εκτέλεση: Λάκης Παππάς

Μια Παναγιά
μιαν αγάπη μου έχω κλείσει
σ' ερημοκλήσι αλαργινό
κάθε βραδιά
της καρδιάς την πόρτα ανοίγω
κοιτάζω λίγο και προσκυνώ.

Πότε θα 'ρθει, πότε θα 'ρθει
το καλοκαίρι
πότε τ' αστέρι θ' αναστηθεί
να σου φορέσω στα μαλλιά
χρυσό στεφάνι
σαν πυροφάνι σ' ακρογιαλιά.

Μια Παναγιά
μιαν αγάπη μου έχω κλείσει
σ' ερημοκλήσι αλαργινό
κάθε βραδιά
της καρδιάς την πόρτα ανοίγω
δακρύζω λίγο και προσκυνώ.

Κυριακή 19 Σεπτεμβρίου 2010

Εγώ μέσα από το ερωτηματολόγιο του Προύστ

1. Ποιο είναι το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας;
Υπερευαισθησία ανακατεμένη με αυτοβελτίωση και δημιουργηκότητα. Οι αγαπημένοι μου άνθρωποι είναι πάνω απ' όλα!
2. Ποια αρετή προτιμάτε σ' έναν άντρα;
Δημιουργικότητα, υψηλός δείκτης νοημοσύνης και πλούσιος εσωτερικός κόσμος
3. Ποια αρετή προτιμάτε σε μια γυναίκα;
Ειλικρίνεια και πλούσιος εσωτερικός κόσμος
4. Τι εκτιμάτε περισσότερο στους φίλους σας;
Την καλοσύνη της ψυχής τους
5. Το βασικό σας ελάττωμα;
Αρνούμαι συνήθως να συμβιβαστώ.
6. Η βασική σας απασχόληση;
Αναζήτηση…
7. Τι είναι για σας ευτυχία;
Ο … μου!
8. Τι είναι για σας δυστυχία;
Η απουσία του
9. Αν δεν ήσασταν ο εαυτός σας, ποιος θα θέλατε να ήσασταν;
Κανείς άλλος
10. Ποιος θα ήταν για σας ο ιδανικός τόπος για να ζήσετε;
Οπουδήποτε μαζί του
11. Το αγαπημένο σας χρώμα;
Κόκκινο
12. Το αγαπημένο σας λουλούδι;
Ορχιδέα και γιασεμί
13. Το αγαπημένο σας πουλί;
Αετός
14. Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;
Tennessee Williams. William Shakespeare, Γιάννης Μαρής
15. Οι αγαπημένοι σας ποιητές;
Νίκος Γκάτσος
16. Οι αγαπημένες σας ηρωίδες από την λογοτεχνία;
Maggie the cat, Τιτάνια
17. Οι αγαπημένοι σας συνθέτες;
Μάνος Χατζιδάκις, Bach, Σταύρος Ξαρχάκος
18. Οι αγαπημένοι σας ζωγράφοι;
Όλοι σχεδόν της Αναγέννησης και ο Μανώλης Μαριδάκις

19. Το αγαπημένο σας όνομα;
Το δικό του!
20. Τι μισείτε περισσότερο;
Ό,τι και οποιονδήποτε «δήθεν»
21. Με ποιο φυσικό ταλέντο θα θέλατε να είστε προικισμένος;
Τηλεπάθεια

22. Πώς θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;
Αθόρυβα στην αγκαλιά του
23. Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτό τον καιρό;
Αφοσιωμένη στην πραγματοποίηση του μεγαλύτερου ονείρου μου
24. Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;
Σ’ αυτά που έγιναν από καλή πρόθεση
25. Το αγαπημένο σας "motto";
Υπάρχει τελικά ελπίδα;

Σάββατο 18 Σεπτεμβρίου 2010

Αρετές προς εκτίμηση(;)

Κάτι που με προβληματίζει εδώ και πάρα πολύ καιρό, είναι με ποιο τρόπο κάποιοι άνθρωποι μετράνε τους άλλους ανθρώπους και τους δίνουν ρόλους στη ζωή τους. Όλοι, πιστεύω, έχουν κάποιες αρχές, κριτήρια, βάσει των οποίων επιλέγουν τους ανθρώπους που έχουν δίπλα τους.
Παρ’ όλα αυτά όμως, βλέπω καθημερινά να συμβαίνουν γεγονότα και καταστάσεις που επιβεβαιώνουν περίτρανα ότι όσο πιο σκάρτος και δήθεν είσαι, τόσο πιο πολύ χαίρεις της εκτίμησης και την αποδοχή των άλλων.

Γνώρισα ανθρώπους που αγαπήθηκαν κι εκτιμήθηκαν(;). Είχαν πάντα ανθρώπους γύρω τους και ποτέ δεν ένοιωσαν μόνοι. Μπορούσαν να γίνουν το κέντρο του κόσμου για τους άλλους ενώ τους έχω ακούσει να αποκαλύπτουν με περηφάνια ότι «παίζουν», παριστάνουν τους καλούς και φιλικούς σε όλους για να μπορούν να τους ελέγχουν! Και οι «άλλοι», υποκλίνονται στη ψευτιά και την υποκρισία τους.

Συνάντησα γυναίκες που τις άκουσα να μιλούν και να προσβάλλουν το σύντροφό τους δημοσίως. Τις παρατήρησα να εξαπολύουν ποτάμια ψεύδους και κοροϊδίας στον έτερον ήμισυ και παρ’ όλα αυτά να παραμένουν οι εκλεκτές.

Μπήκαν στη ζωή μου άνθρωποι που κάρφωσαν μαχαίρια δίκοπα στην καρδιά μου, με είδαν να σπαράζω και τότε μου είπαν «εγώ είμαι φίλος σου!», σπεύδοντας να σκουπίσουν τα δάκρυά μου. Μα πώς αλλοιώς θα έδειχναν την καλοσύνη τους αν δεν βάθαιναν πρώτα την πληγή; Θρίαμβος!

Γνώρισα ανθρώπους να αρέσκονται στις φαμφάρες και στα μεγάλα λόγια. Ανθρώπους που σκορπούν παντού αγάπες και γλυκόλογα, μα στις πράξεις να απέχουν. Φυσικά και αυτοί χαίρουν της εκτίμησης των άλλων!

Όλα αυτά κι άλλα πολλά ακόμη, στριφογυρνάνε στο μυαλό μου, κι αναρωτιέμαι τί πρέπει να κάνω. Πώς μπορεί κανείς να αναπτύξει και να καλλιεργήσει τον εαυτό του και την προσωπικότητά του ώστε να γίνει συμπαθής κι αγαπητός; Ποιες είναι οι αρετές που πρέπει να έχει κανείς για να ευτυχήσει προσελκύοντας την αγάπη; Τί εκτιμάται τελικά;