Δοκίμασα αρκετές φορές να ακούσω την άποψη των τυχερών ευτυχισμένων ή έστω ευχαριστημένων ανθρώπων ότι η ελπίδα δεν παύει ποτέ να υπάρχει και όλα μπορούν να αλλάξουν προς το καλύτερο.
Ένας κύκλος είναι η ζωή λένε, που γυρίζει αδιάκοπα εναλλάσσοντας τις καταστάσεις διαδοχικά: το φως γίνεται σκοτάδι, μετά πάλι το σκοτάδι φως και συνεχίζει με τον ίδιο τρόπο μέσα στο άπειρο του χρόνου.
Προτάσσουμε λένε την ελπίδα ως λάβαρο της καθημερινότητάς μας, πιστεύουμε στην αλλαγή προς το καλύτερο και προχωράμε μπροστά. Όλα αυτά βέβαια, υπό την προϋπόθεση ότι το σύμπαν σου έχει μια κάποια συμπάθεια ή έστω, μπορεί να σε λυπηθεί κατ' ελάχιστο και να αποφασίσει να σταματήσει να σου στέλνει, λύπες, πίκρες, θλίψη... Συμπέρασμα: Ελπίδα κι αυταπάτη είναι το ίδιο ακριβώς πράγμα. Η ίδια ακριβώς έννοια.
Τα γεγονότα δείχνουν πως είναι μάταιη κάθε αναμονή, κάθε προσδοκία για μια τόση δα μικρή δόση χαράς, ευτυχίας. Το παρόν, που έχει ήδη ξεκινήσει από το παρελθόν, δείχνει πως το μέλλον διαγράφεται γκρίζο αν όχι και μαύρο. Το βλέπω! Είναι εδώ, ακούω τις φωνές της σιωπής του, διαβάζω τα βουβά ανύπαρκτα μηνύματά του.
Τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει, το γκρίζο θα παραμείνει γκρίζο κι εγώ εδώ να ακούω το βλέμμα σου να μου λέει "έρχομαι...". Μόνο που αυτό το "Έρχομαι..." δεν είναι πουθενά τοποθετημένο μέσα στο χρόνο, είναι μόνο στην καρδιά μου...
Πέρασαν οι 6 πρώτες ημέρες της νέας χρονιάς. Κάτι ήξερα που δεν πίστεψα σε καμιά ευχή για καλό κι ευτυχισμένο 2013. Φάνηκε άλλωστε από τις πρώτες ώρες του ξεκινήματός του, και όπως έχω ήδη ξαναγράψει η καλή χρονιά από τις πρώτες ώρες φαίνεται.
Ο "κόσμος" γύρω μου γκριζόμαυρος που γίνεται ολοένα και πιο σκοτεινός. Ψάχνω να βρω την άκρη μιας αισιόδοξης και χαρούμενης σκέψης να την τραβήξω προς τα έξω, έτσι όπως τραβάμε την άκρη που καταφέραμε να βρούμε από ένα μπερδεμένο κουβάρι αλλά, μάταιος κόπος. Πουθενά άκρη, πουθενά ένα αισιόδοξο, ελπιδοφόρο γεγονός. Ούτε καν μια λέξη, ένα βλέμμα.
Κρύο... Πολύ κρύο, παγωνιά παντού. Παγωνιά στον ήχο της σιωπής, στο λευκό άγραφο χαρτί... Πόσο θα άλλαζε αλήθεια τα πράγματα ο ήχος μιας ανάσας, μια σταγόνα μελάνης στο χαρτί. Ναι, είναι πασιφανές ότι πάλι άρχισα τις ουτοπικές σκέψεις. Κι αυτό το έχω ξαναπεί, ελπίδα και αυταπάτη είναι έννοιες απόλυτα ίδιες, ταυτόσημες, αλλά, όσο κι αν το μυαλό μου το έχει αποδεχθεί πλήρως, η καρδιά διατηρεί ακόμα μερικές αμφιβολίες. Κι αν δεν είναι έτσι; Κι αν αλλάξει; Κι αν ζεσταθεί η ανάσα και μ' αγγίξει; Κι αν ζεσταθεί η μελάνη και στάξει στο χαρτί και ζωγραφίσει την αγάπη;
Αν, αν, αν... Μέχρι τότε ο χρόνος σταματά στην πίκρα και στη λύπη κι εγώ κοιτώ φωτογραφίες και ψυθιρίζω μόνο δυο λέξεις ".......... με" (ξέρεις εσύ).
Όπως η καλή μέρα φαίνεται από το πρωί, έτσι και η κάθε νέα χρονιά φαίνεται από τις πρώτες ώρες απ' τη στιγμή που ξεκίνησε. Ευτυχώς σε 365 μέρες φεύγει το πικρό 2013.
Πρέπει να ήταν λίγο πριν τα μεσάνυχτα της 31ης Δεκεμβρίου, χθες δηλαδή, όταν κοιτούσα το ρολόι να μετρά τα τελευταία λεπτά του 2012. Φεύγει, σκέφτηκα κι αναρωτήθηκα αν θα πάρει μαζί του και ό,τι άσχημο μου έφερε, αν θα πάρει μαζί του κάθε λύπη, κάθε θλιμμένο βλέμμα, κάθε πίκρα που μου έδωσε στις 366 μέρες της παραμονής του... Κι όμως όλα αυτά, όλη αυτή η πίκρα θα μπορούσε να εξαφανιστεί οριστικά κι αμετάκλητα με δύο-τρεις λέξεις που θα άκουγα ή θα διάβαζα.
Έ προσγειώσου, είπα στον εαυτό μου, ξέρεις ποια είναι η σχέση σου με το σύμπαν, λατρεύει να βλέπει τα μάτια σου δακρυσμένα και τη θλίψη αποτυπωμένη στο πρόσωπό σου... και με μιας βρέθηκα και πάλι στην πραγματικότητα, σ' αυτό που δείχνουν τα γεγονότα, η πράξη κι όχι σε ό,τι μπορεί να επιθυμώ, να εύχομαι, να ελπίζω.
Οι δείκτες του ρολογιού προχωρούν. Ώρα, λεπτά, δευτερόλεπτα στέκουν στο δώδεκα, σταματούν για τόσο όσο χρειάζεται για να θέσω την ερώτηση: Πόσες πίκρες άραγε θα φέρει το 2013;
Δεν χρειάστηκαν παρά 5 ώρες για να λάβω την απάντησή μου... "Πολλές, ορίστε και μια πρώτη γεύση..." Κι εγώ την πήρα και την κατάπια, προσπάθησα μάταια να την πνίξω στα δάκρυα αλλά, παρέμενε ίδια.
Κοίταξα τη νέα χρονιά με τα μάτια θολά από τα δάκρυα, ικετεύοντας: "Λίγη ευτυχία; Μια στάλα χαρά, μπορώ να έχω;" Γέλασε σαρκαστικά και μου απάντησε: "Πολλά ζητάς!"
2012, χρονιά πικρή και δύσκολη. Δημιουργήθηκαν νέες πληγές ενώ παλαιότερες έγιναν ακόμα πιο βαθειές και μέσα σε όλα αυτά μία και μοναδική πραγματικά όμορφη Απριλιάτικη μέρα που όμως, ήρθαν μετά από αυτήν ένα σωρό πίκρες για να μου θυμίσουν ότι κακώς χαίρομαι, ανασηκώνομαι... Προφανώς η τιμωρία μου δεν είχε τελειώσει ακόμα. Να ρωτήσω τι πληρώνω; Το ξέρω θα είναι μάταιο, πληρώνω γενικά, χρωστούμενα δικά μου ή άλλων δεν έχει σημασία. Απλά πρέπει να πληρώνω και πρέπει να το πάρω επιτέλους απόφαση.
Και να το το 2013, στέκει στο κεφαλόσκαλο και περιμένει να μπει. Πώς να είναι άραγε; Το πιθανότερο, για να μη χαίρομαι και χτίζω παλάτια στην άμμο, θα είναι μια από τα ίδια με τον προκάτοχό του. Γεύση πικρή, πόνος που θα αγγίζει το όριο τ' ουρανού, όνειρα που θα γίνονται συντρίμμια πριν καλά καλά γεννηθούν κι εγώ στο ταμείο για να πληρώνω τις δόσεις που όπως φαίνεται μια ζωή ίσως να μη μου φτάνει για να ξεπληρώσω όσα μου έχει χρεώσει το σύμπαν.
Απαισιοδοξία; Όχι, απλά ρεαλισμός και καθαρή ματιά.
Να το δω κι αλλοιώς; Δεν γίνεται, ήδη το βλέπω το γκρίζο, το μαύρο. Δύο μέρες της απομένουν της χρονιάς για να φύγει και βρέθηκα στα ξαφνικά μέσα σε ένα πηγάδι με πικρό νερό. Τι να ελπίσω και τί να ονειρευτώ; Όσο περισσότερο ελπίζεις και αγνοείς το παρόν τόσο πιο απότομο και οδυνηρό είναι το πέσιμο, γιατί το χαστούκι θα το εισπράξω, θέλω δεν θέλω με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, έχει αποδειχθεί κατ' επανάληψη αυτό αμέτρητες φορές.
Αν μπορούσα να μην ακούω, να μη μιλώ, να μη σκέφτομαι, να μη βλέπω και να μη με βλέπει κανείς πόσο ευτυχισμένη θα ήμουν. Να χαθώ κάπου που να μην υπάρχει ούτε χώρος ούτε χρόνος...
Κι αν αλλάξει;
Ας πω και καμιά χαζομάρα...
Λένε πως η ζωή είναι ένας κύκλος που διαρκώς γυρνάει, τα πικρά γίνονται γλυκά, τα γλυκά πικρά και ξανά πάλι από την αρχή...
Έχω χάσει όμως το μέτρημα με τα "πικρά Χριστούγεννα", νομίζω πως πρέπει πια να αγγίζουν τη δεκαετία. Πόσο ακόμα βρε φίλε; Γιατί κάθε καινούργια Χριστούγεννα είναι πιο πικρά από τα προηγούμενα;
Σκέψεις που ταξιδεύουν σαν καρυδότσουφλο στα κύμματα προσπαθώντας να φτάσουν, ν' αγγίξουν έστω και μια ακτίνα από το λαμπερό αστέρι των Χριστουγέννων. Μια ευχή για λίγη ζάχαρη, για μια λέξη, για μια γλυκειά ευχή, για ένα φιλί ατέλειωτο, πιο γλυκό κι απ' το μέλι, όπως τότε... (θυμάσαι;)
Μια αγκαλιά με το βλέμμα, ένα χάδι με τη φωνή...
Όποιος Θεός ακούει, ας είναι τα επόμενα Χριστούγεννα γλυκά όπως τα φιλιά του, ζεστά όπως η αγκαλιά του, λαμπερά όπως το βλέμμα του...
Μια σταλιά ζάχαρη... Μια σταγόνα μέλι...
