Όπως η καλή μέρα φαίνεται από το πρωί, έτσι και η κάθε νέα χρονιά φαίνεται από τις πρώτες ώρες απ' τη στιγμή που ξεκίνησε. Ευτυχώς σε 365 μέρες φεύγει το πικρό 2013.
Πρέπει να ήταν λίγο πριν τα μεσάνυχτα της 31ης Δεκεμβρίου, χθες δηλαδή, όταν κοιτούσα το ρολόι να μετρά τα τελευταία λεπτά του 2012. Φεύγει, σκέφτηκα κι αναρωτήθηκα αν θα πάρει μαζί του και ό,τι άσχημο μου έφερε, αν θα πάρει μαζί του κάθε λύπη, κάθε θλιμμένο βλέμμα, κάθε πίκρα που μου έδωσε στις 366 μέρες της παραμονής του... Κι όμως όλα αυτά, όλη αυτή η πίκρα θα μπορούσε να εξαφανιστεί οριστικά κι αμετάκλητα με δύο-τρεις λέξεις που θα άκουγα ή θα διάβαζα.
Έ προσγειώσου, είπα στον εαυτό μου, ξέρεις ποια είναι η σχέση σου με το σύμπαν, λατρεύει να βλέπει τα μάτια σου δακρυσμένα και τη θλίψη αποτυπωμένη στο πρόσωπό σου... και με μιας βρέθηκα και πάλι στην πραγματικότητα, σ' αυτό που δείχνουν τα γεγονότα, η πράξη κι όχι σε ό,τι μπορεί να επιθυμώ, να εύχομαι, να ελπίζω.
Οι δείκτες του ρολογιού προχωρούν. Ώρα, λεπτά, δευτερόλεπτα στέκουν στο δώδεκα, σταματούν για τόσο όσο χρειάζεται για να θέσω την ερώτηση: Πόσες πίκρες άραγε θα φέρει το 2013;
Δεν χρειάστηκαν παρά 5 ώρες για να λάβω την απάντησή μου... "Πολλές, ορίστε και μια πρώτη γεύση..." Κι εγώ την πήρα και την κατάπια, προσπάθησα μάταια να την πνίξω στα δάκρυα αλλά, παρέμενε ίδια.
Κοίταξα τη νέα χρονιά με τα μάτια θολά από τα δάκρυα, ικετεύοντας: "Λίγη ευτυχία; Μια στάλα χαρά, μπορώ να έχω;" Γέλασε σαρκαστικά και μου απάντησε: "Πολλά ζητάς!"
2012, χρονιά πικρή και δύσκολη. Δημιουργήθηκαν νέες πληγές ενώ παλαιότερες έγιναν ακόμα πιο βαθειές και μέσα σε όλα αυτά μία και μοναδική πραγματικά όμορφη Απριλιάτικη μέρα που όμως, ήρθαν μετά από αυτήν ένα σωρό πίκρες για να μου θυμίσουν ότι κακώς χαίρομαι, ανασηκώνομαι... Προφανώς η τιμωρία μου δεν είχε τελειώσει ακόμα. Να ρωτήσω τι πληρώνω; Το ξέρω θα είναι μάταιο, πληρώνω γενικά, χρωστούμενα δικά μου ή άλλων δεν έχει σημασία. Απλά πρέπει να πληρώνω και πρέπει να το πάρω επιτέλους απόφαση.
Και να το το 2013, στέκει στο κεφαλόσκαλο και περιμένει να μπει. Πώς να είναι άραγε; Το πιθανότερο, για να μη χαίρομαι και χτίζω παλάτια στην άμμο, θα είναι μια από τα ίδια με τον προκάτοχό του. Γεύση πικρή, πόνος που θα αγγίζει το όριο τ' ουρανού, όνειρα που θα γίνονται συντρίμμια πριν καλά καλά γεννηθούν κι εγώ στο ταμείο για να πληρώνω τις δόσεις που όπως φαίνεται μια ζωή ίσως να μη μου φτάνει για να ξεπληρώσω όσα μου έχει χρεώσει το σύμπαν.
Απαισιοδοξία; Όχι, απλά ρεαλισμός και καθαρή ματιά.
Να το δω κι αλλοιώς; Δεν γίνεται, ήδη το βλέπω το γκρίζο, το μαύρο. Δύο μέρες της απομένουν της χρονιάς για να φύγει και βρέθηκα στα ξαφνικά μέσα σε ένα πηγάδι με πικρό νερό. Τι να ελπίσω και τί να ονειρευτώ; Όσο περισσότερο ελπίζεις και αγνοείς το παρόν τόσο πιο απότομο και οδυνηρό είναι το πέσιμο, γιατί το χαστούκι θα το εισπράξω, θέλω δεν θέλω με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, έχει αποδειχθεί κατ' επανάληψη αυτό αμέτρητες φορές.
Αν μπορούσα να μην ακούω, να μη μιλώ, να μη σκέφτομαι, να μη βλέπω και να μη με βλέπει κανείς πόσο ευτυχισμένη θα ήμουν. Να χαθώ κάπου που να μην υπάρχει ούτε χώρος ούτε χρόνος...
Κι αν αλλάξει;
Ας πω και καμιά χαζομάρα...
Λένε πως η ζωή είναι ένας κύκλος που διαρκώς γυρνάει, τα πικρά γίνονται γλυκά, τα γλυκά πικρά και ξανά πάλι από την αρχή...
Έχω χάσει όμως το μέτρημα με τα "πικρά Χριστούγεννα", νομίζω πως πρέπει πια να αγγίζουν τη δεκαετία. Πόσο ακόμα βρε φίλε; Γιατί κάθε καινούργια Χριστούγεννα είναι πιο πικρά από τα προηγούμενα;
Σκέψεις που ταξιδεύουν σαν καρυδότσουφλο στα κύμματα προσπαθώντας να φτάσουν, ν' αγγίξουν έστω και μια ακτίνα από το λαμπερό αστέρι των Χριστουγέννων. Μια ευχή για λίγη ζάχαρη, για μια λέξη, για μια γλυκειά ευχή, για ένα φιλί ατέλειωτο, πιο γλυκό κι απ' το μέλι, όπως τότε... (θυμάσαι;)
Μια αγκαλιά με το βλέμμα, ένα χάδι με τη φωνή...
Όποιος Θεός ακούει, ας είναι τα επόμενα Χριστούγεννα γλυκά όπως τα φιλιά του, ζεστά όπως η αγκαλιά του, λαμπερά όπως το βλέμμα του...
Μια σταλιά ζάχαρη... Μια σταγόνα μέλι...
Το έχω δηλώσει άλλωστε, "Ό,τι θυμάμαι χαίρομαι!". Έτσι κι εκείνο το βράδυ, χωρίς να υπάρχει λόγος, μια σκέψη πέρασε απ' το μυαλό μου και σε κλάσματα δευτερολέπτου πληκτρολόγησα τη "φράση" στο google και πάτησα "Αναζήτηση".
Άνοιξα το πρώτο από τα αποτελέσματα και βρέθηκα μπροστά σε μια υπέροχη έκπληξη. Άρχισα να διαβάζω το σύντομο κείμενο και παρά το γεγονός ότι το θέμα δεν με αφορούσε καθόλου προσωπικά, βούρκωσα. Το θέμα ίσως να είναι συνηθισμένο για πολλούς, αλλά για μένα ήταν άκρως συγκινητικό.
Το γεγονός που μόλις είχα ανακαλύψει είχε ήδη γίνει μερικές μέρες πριν κι έτσι δεν μπορούσα να ευχηθώ για την έκβασή του στη συγκεκριμένη μέρα και ώρα. Μπορώ όμως να ευχηθώ μ' όλη μου τη ψυχή, να αποτελέσει ένα σημαντικό βήμα για μια λαμπρή σταδιοδρομία, να γίνει ένα ακόμα σκαλοπάτι προς την κορυφή (θυμάσαι; στο είχα ευχηθεί κάποτε...) που με τα χρόνια, τη δουλειά και την εμπειρία θα την πλησιάζει όλο και περισσότερο. Για μένα, κανείς δεν είναι καλύτερος από σένα, μα ακόμα κι αν είναι, σίγουρα μπορείς να τον φτάσεις και γιατί όχι να τον ξεπεράσεις!
Ναι, ξέρω θα μου πεις πάλι ότι είμαι στον κόσμο μου και δεν έχω καμία επαφή με την πραγματικότητα... Ίσως να είναι κι έτσι, πίστεψέ με όμως, ο δικός μου κόσμος είναι αληθινός, δεν κρύβεται, δεν αδικεί, έχει υπομονή, περιμένει, ονειρεύεται για ό,τι αγαπά, ξέρει να αισθάνεται, να δίνει, να χαίρεται με τα "μικρά" δικά του και τα "μεγάλα" των άλλων.
Καλή επιτυχία ψυχή μου!
(λόγια της καρδιάς είναι... μη ψάξεις με τη λογική να με κατακρίνεις, να με αποπάρεις...)
Ένας πολύ αγαπημένος μου άνθρωπος κάποτε είχε πει ότι στη ζωή του ο καθένας μπορεί να κάνει πολλά ταξίδια, λίγα όμως είναι εκείνα που μένουν βαθειά χαραγμένα στη μνήμη μας, που ξεχωρίζουν...
Ωστόσο, υπάρχουν φορές που τα ταξίδια που μένουν έντονα χαραγμένα στη μνήμη μας δεν είναι τα ταξίδια που εμείς κάναμε, αλλά τα ταξίδια κάποιου άλλου. Ταξίδια που έχουμε ακούσει ή έχουμε διαβάσει γι' αυτά. Ταξίδια που τα είδαμε να γεννιόνται και να προγραμματίζονται με κάθε λεπτομέρεια. Το σημαντικότερο όμως αυτής της πρώτης φάσης του ταξιδιού, της προετοιμασίας, είναι η λάμψη στα μάτια του ταξιδευτή. Η λάμψη που γίνεται ολοένα και πιο δυνατή πλησιάζοντας στην... pole position της διαδρομής.
Τι κι αν τα δικά σου όνειρα, τα δικά σου ταξίδια δεν έχουν υλοποιηθεί; Είναι τόσο υπέροχο και μεγαλειώδες να βλέπεις, ναι, και με τα μάτια της ψυχής σου ακόμα, αγαπημένους ανθρώπους να λάμπουν από ευτυχία γιατί έχουν μόλις κάνει το πρώτο βήμα για την πραγματοποίηση ενός ταξιδιού, ενός ονείρου ζωής!
Αν, αυτό δεν είναι αγάπη, τότε τι είναι;
