Ένα πικρό κι ένα γλυκό...

Άλλος ένας χρόνος στην πλάτη μου, κι εγώ να εξακολουθώ να ψάχνω για διαψεύσεις των πικρών διαπιστώσεών μου. Μάταιος κόπος! Πάντα κάποιος θα βρίσκεται για να βάζει την υπογραφή του φαρδιά-πλατιά κάτω από κάθε πικρή κι αληθινή διαπίστωση που κάνω για να την επιβεβαιώσει, να της δώσει εγκυρότητα.
Ξέρετε τι διαπίστωσα τελευταία; Ο καλύτερος τρόπος για να ρίξεις κάποιον όσο πιο χαμηλά γίνεται και να χαρείς τη "σκουπιδοποίησή" του, είναι να τον πας πρώτα στον Παράδεισο, να τον ανεβάσεις στον έβδομο ουρανό κι ακόμα ψηλότερα. Έτσι μπορείς να χαρείς ακόμα πιο έντονα τη πτώση του...
Ας είναι! Πρέπει να το πάρω επιτέλους απόφαση, άλλωστε ο καλύτερος τρόπος για να μην αισθάνεται κανείς δυστυχισμένος είναι να σταματήσει να ονειρεύεται και να ελπίζει.
Τέλος τα πικρά...

Επειδή στην ουσία δεν έχω άλλον παρά εμένα και μόνο, όπως και να το κάνουμε ένα δωράκι για τα γεννέθλιά μου το θέλω, να χαρώ κι εγώ λιγάκι. Κατέληξα λοιπόν σε ένα βιβλίο: Το θέμα του; Αστροφυσική! Αστροφυσική μαζί με όλη την ποιητικότητα, τη μαγεία ακόμα και τον ερωτισμό κι ό,τι άλλο υπέροχο χαρακτηρίζει το λόγο, γραπτό και προφορικό του Γιώργου Γραμματικάκη.
"Η αυτοβιογραφία του φωτός", είναι η επιλογή μου, και είμαι σίγουρη ότι πραγματικά θα το απολαύσω!

Αντιγράφω από το οπισθόφυλλο του βιβλίου όπως το βρήκα στο διαδίκτυο.
«Γεννήθηκα πριν από αιώνες αιώνων, σε έναν Χώρο όπου δεν υπήρχε χώρος, και σε έναν Χρόνο όπου δεν υπήρχε χρόνος. Με ένα περίεργο ωστόσο τρόπο, αισθάνομαι ότι προϋπήρχα της γενέσεώς μου. Κι ενώ από τότε όλα έχουν αλλάξει, εγώ αισθάνομαι ότι τίποτε δεν αλλάζει. Η παρουσία μου μετρά το αιώνιο. Δεν αξίζει άλλωστε να συζητά κανείς για πράγματα –την γένεσή μου και την γένεση του Κόσμου– που προκαλούσαν ανέκαθεν διαμάχες. Αυτό που ενισχύει την αυτοπεποίθησή μου είναι ότι η παρουσία μου έμοιαζε πάντοτε πρωταρχική: στους μύθους ή σε ό,τι ονομάζεται επιστήμη, στα έργα των θνητών αλλά και στις θρησκείες, το φως έπαιζε πάντοτε ρόλο ιδιαίτερο. Κατά καιρούς πολλοί διερωτήθηκαν για την φύση του, και άλλοι πάλι έμειναν απλώς στον θαυμασμό και την αποδοχή... Εγώ λοιπόν, που είμαι το παλαιότερο, το αρχέγονο φως, ήρθε η ώρα να μιλήσω λίγο για τον εαυτό μου».

Μόλις το αποκτήσω και ολοκληρώσω την ανάγνωσή του θα μεταφέρω εδώ τις εντυπώσεις μου.
Αλήθεια, το έχει διαβάσει κανείς;

Εξομολόγηση λάθους

Για ένα πράγμα λυπάμαι πραγματικά, που αγάπησα τόσο φθηνούς ανθρώπους. Ανθρώπους που δεν αξίζει ούτε να τους φτύσεις...
Πόση υποκρισία πια;

Υ.Γ. Λέγοντας "αγάπησα" δεν αναφέρομαι σε ερωτικό επίπεδο.

Το Πρωτοχρονιάτικο δώρο μου

Μη νομίζετε, όσο παράξενη και να είμαι, όσο και να μη θέλω ευχές για τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά, υπάρχει κάπου μέσα μου μια γωνιά που θα ήθελε να πάρει λίγο φως από τις ημέρες αυτές. Επειδή όμως η εκπλήρωση μιας τέτοιας επιθυμίας αποτελεί μέγιστη αυταπάτη την κλείδωσα (την επιθυμία) στο συρτάρι αφού βέβαια έβαλα πρώτα και το κλειδί μέσα.
Ήθελα κι ένα δωράκι! Επειδή όμως είμαι φανατική οπαδός του «εγώ για δύο», και αυτή τη φορά το δωράκι μου μού το έκανα εγώ! Καθώς η οικονομική κατάσταση δεν επιτρέπει ξανοίγματα, αρκέστηκα σε 4 σαλιγκάρια! Πήρα δύο κίτρινα και δύο κόκκινα apple snails! Είναι όμορφα, ζωηρά και κυρίως πεινασμένα, γεγονός που θα συμβάλει στο να μου καθαρίσουν τα τζάμια και τα φυτά του ενυδρείου από την άλγη.

Πριν από αρκετό καιρό, μετά από ψάξιμο στο διαδίκτυο, κατάφερα να συγκεντρώσω υλικό για να γράψω έναν άρθρο για κάποια ιστοσελίδα. Μεταφέρω λοιπόν κι εδώ το κείμενό μου, ώστε να σας «γνωρίσω» με τους καινούργιους κάτοικους του ενυδρείου μου:

Apple snails
Ένα από τα είδη που αποτελεί τον συνηθέστερο «συγκάτοικο» των χρυσόψαρων σε ένα ενυδρείο είναι τα apple snails, ιδιαίτερα τα κίτρινα ή διαφορετικά, golden apple snails.

Πρόκειται για ένα είδος σαλιγκαριών γλυκού νερού του τροπικού και υποτροπικού κλίματος. Ανήκουν στην ομάδα Ampullariidae που συχνά αναφέρεται και ως Pilidae, η οποία περιλαμβάνει αρκετά είδη. Ανάμεσα σε αυτά βρίσκονται τα μεγαλύτερα είδη σαλιγκαριών γλυκού νερού του πλανήτη, ενώ κάποια από αυτά μπορεί να φτάσουν σε διάμετρο μέχρι και τα 15 εκατοστά!
Το κύριο χαρακτηριστικό τους για να τα αναγνωρίσει κανείς, ανάμεσα σε άλλα είδη σαλιγκαριών, είναι ένα όργανο που διαθέτουν για να αναπνέουν έξω από το νερό και μοιάζει με σωλήνα/κεραία (σιφόνι). Επίσης, άλλο ένα χαρακτηριστικό της ανατομίας αυτών των σαλιγκαριών είναι η ύπαρξη μίας κερατώδους επιφάνειας/πλάκας που είναι ενσωματωμένη στο πάνω μέρος του ποδιού. Αυτό εξυπηρετεί ως «πόρτα», για την προστασία του μαλακού μέρους του σαλιγκαριού όταν αυτό αποσύρεται μέσα στο κέλυφός του.
Το αναπνευστικό σύστημα των apple snails αποτελείται από τον συνδυασμό βραγχίου και πνεύμονα που τους επιτρέπει να επιβιώσουν σε νερό με χαμηλή περιεκτικότητα οξυγόνου αναπνέοντας ατμοσφαιρικό αέρα και ακόμα να μπορούν να εγκαταλείψουν για μικρά χρονικά διαστήματα το νερό για αναζήτηση τροφής έξω από αυτό.
Σε σύγκριση με τα περισσότερα είδη σαλιγκαριών που είναι ερμαφρόδιτα, τα apple snails χωρίζονται σε αρσενικά και θηλυκά, άρα για την αναπαραγωγή τους απαιτείται η ύπαρξη και των δύο φύλων. Χαρακτηριστικό γνώρισμα του είδους που φιλοξενούμε στα ενυδρεία μας είναι ότι εναποθέτουν τα αυγά τους πάνω από την επιφάνεια του νερού σε σχηματισμούς που μοιάζουν με τσαμπί από σταφύλι. Η τακτική αυτή προστατεύει τα αυγά των σαλιγκαριών από το να φαγωθούν από τα ψάρια είτε αυτά βρίσκονται σε ενυδρείο ή στο φυσικό τους περιβάλλον (λίμνη ή ποτάμι).
Αρκετά από τα είδη των apple snails είναι εύκολο να εκτραφούν σε ένα ενυδρείο, συμβιώνοντας αρμονικά με σχεδόν όλα τα ψάρια, συμβάλλοντας σημαντικά και στον καθαρισμό του ενυδρείου από την άλγη. Ως φυτοφάγα που είναι, μπορούν να τραφούν με λαχανικά, φυτά του ενυδρείου αλλά και την τροφή που χρησιμοποιούμε για να ταΐσουμε τα ψάρια (κόκκους, νιφάδες κ.λπ).

Επιγραμματικά:

Ο χώρος
• Ενυδρείο με κάλυμμα ή λίμνη
• Ύψος 5 - 10 εκατοστά κενό από την επιφάνεια του νερού μέχρι το καπάκι (αυτό κυρίως αφορά τις περιπτώσεις που διατηρούνται σαλιγκάρια για αναπαραγωγή)
• 10 λίτρα νερό για κάθε μεσαίου μεγέθους σαλιγκάρι (±5 εκατοστά διάμετρο)
Τροφή
• Λαχανικά (λάχανο, αγγούρι, μικρά κομμάτια καρότου, πράσινα φασολάκια, σέληνο).
• Άλγη και φυτά του ενυδρείου.
• Τροφή των ψαριών (κόκκοι κ.λπ).
• Κατεψυγμένη τροφή των ψαριών, π.χ. γαρίδες, ακόμη και τα ίδια τα αυγά τους.
Νερό
• Πλούσιο σε ασβέστιο.
• pH: 6.5- 8, με προτίμηση πάνω από 7.
Φωτισμός
• Δεν απαιτείται.
• Προτιμώνται τα σκιερά μέρη.
Θερμοκρασία
• 18 - 28°C
• Ποτέ κάτω από 18°C
Αναπαραγωγή
• Ξεχωριστά φύλα
• Αύξηση αναπαραγωγικής ικανότητας την άνοιξη.
Αυγά
• Τα εναποθέτουν σε σχηματισμό τσαμπιού πάνω από την επιφάνεια του νερού (τα περισσότερα είδη) ή μέσα στο νερό.
• Είναι δυνατόν να υπάρξουν αρκετές εναποθέσεις αυγών ανά μήνα.
• Τα αυγά πρέπει να διατηρούνται υγρά, όχι όμως βρεγμένα.
Εκκόλαψη
• Μετά από 2 – 3 εβδομάδες (εξαρτάται από τη θερμοκρασία).



Πηγές: applesnail.net, en.wikipedia.org, www

Πριν αρχίσει το 2012...

Δεν θέλω ευχές! Τις θεωρώ μέγιστη κοροϊδία. Όταν εύχεσαι κάτι σημαίνει ότι έχεις και την ελπίδα πως θα πραγματοποιηθεί και, η ελπίδα είναι όπως ακριβώς και το χτίσιμο των παλατιών στην άμμο.
Τελικά το πιο σίγουρο πράγμα σ’ αυτό τον κόσμο είναι ο νόμος του Murphy «Αν κάτι μπορεί να πάει στραβά, θα πάει»… και πήγε, και πάει και θα πάει… Αξίωμα!

Με ξαναβρίσκω...

Πέρασαν κι αυτά τα Χριστούγεννα, τελείωσε και φέτος αυτή η για χρόνια επαναλαμβανόμενη απάτη. Δεν θέλησα ευχές, άσκοπα λόγια, άδεια, ειπωμένα ή γραμμένα που καμία σχέση δεν έχουν με την πραγματικότητα. Μέχρι εδώ ήταν το παραμύθι…
Αυτά τα Χριστούγεννα μου βγήκαν αρκετά εποικοδομητικά, μιας και πραγματικά απήχα από οτιδήποτε Χριστουγεννιάτικο. Άρχισα επιτέλους να βρίσκω τον εαυτό μου.
Σίγουρα για πολλούς δεν είναι ό,τι καλύτερο ένα αρχαίο δράμα Χριστουγεννιάτικα, αλλά πραγματικά απόλαυσα τον Μάνο Κατράκη ως Κρέοντα και την Ειρήνη Παπά ως Αντιγόνη στην ομώνυμη τραγωδία του Σοφοκλή.  Κι αυτός είναι ένας από τους θησαυρούς που κρύβει το διαδίκτυο και ειδικά το  YouTube. Τις τελευταίες μέρες είδα ακόμα τον "Γλάρο" του Τσέχωφ, τον "Γυάλινο κόσμο" του αγαπημένου μου Tennessee Williams και μία μοναδική Άννα Συνοδινού να υποδύεται τη μάνα στον «Ματωμένο γάμο» του Λόρκα. Η μετάφραση στη συγκεκριμένη παράσταση ήταν του Νίκου Γκάτσου, ίσως και γι’ αυτό να είδα και να ξαναείδα τον μονόλογο του φεγγαριού, κατά την άποψή μου ένα από τα πιο δυνατά στοιχεία του έργου. Και βέβαια όλα αυτά ντυμένα με τη μουσική του Μάνου Χατζιδάκι.

Πλούσιο υλικό επίσης  μπορεί κανείς να αντλήσει και στο αρχείο του Εθνικού Θεάτρου. Δυστυχώς όμως για παλιές παραστάσεις, που κατά την άποψή μου έχουν και αξιολογότατες ερμηνείες δεν υπάρχει οπτικοακουστικό υλικό. Αρκέστηκα λοιπόν σε κάποια κλασσικά αριστουργήματα του παγκόσμιου θεάτρου, που μεταφέρθηκαν στη σκηνή σχετικά πρόσφατα. Χθες Ίψεν, «Έντα Γκάμπλερ» και σήμερα Μπρέχτ, «Ο καυκασιανός κύκλος με την κιμωλία»…
Έπεται συνέχεια! Έχω εντοπίσει αρκετά ενδιαφέροντα έργα που θέλω να δω. Επόμενη επιλογή μου, και πάλι Μπρέχτ «Ο Βίος του Γαλιλαίου». 
Και σίγουρα προτιμώ χίλιες φορές την παρέα μια καλής θεατρικής παράστασης μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή μου από οτιδήποτε άλλο!