Μόνο...

Είναι ωραίο τελικά να ζητάς λίγα, μα για τη ψυχή μεγαλειώδη...

Δυο μέρες μόνο
Να σε κρατάω αγκαλιά
Δυο μέρες μόνο
Να σ' έχω δίπλα μου ξανά
Για λίγο μόνο.

Δυο μέρες μόνο
Σ' ένα ταξίδι-αστραπή
Να ξεδιπλώνω
Να παίρνει ανάσα η ζωή
Για λίγο μόνο.

Για τόσο μόνο
Φως να γεμίζουν οι στιγμές
Να λάμπουν μες στο χρόνο
Όλο το σώμα μου να ζει
Για σένα μόνο
Δυο μέρες μόνο.

Δυο μέρες μόνο
Να συνηθίζει το κορμί
Και εγώ να λιώνω
Έπειτα μόνο τη φωνή σου
Ν' ανταμώνω.

Δυο μέρες μόνο
Όσο μια βόλτα διαρκεί
Για τόσο μόνο
Όλη η ζωή μου
Αυτή η στιγμή
Δυο μέρες μόνο...

Στίχοι: Παρασκευάς Καρασούλος
Μουσική: Δήμητρα Γαλάνη
Πρώτη εκτέλεση: Δήμητρα Γαλάνη

Όνειρα...

Από τότε, ίσως, που ο κόσμος δημιουργήθηκε οι άνθρωποι άρχισαν να κάνουν όνειρα. Τα «ζωγράφιζαν» στο μυαλό τους, κι άρχισαν σιγά σιγά να τα κτίζουν, πότε με πράξεις, πότε απλά με σκέψεις, με εικόνες που χρωμάτιζαν με ό,τι είχαν μέσα στη ψυχή τους. Έθεταν στόχους κι έκαναν ευχή την πραγματοποίησή τους. Μέρα με τη μέρα, ονειρευόντουσαν, ήλπιζαν, περίμεναν…

Έφτανε όμως το πλήρωμα του χρόνου και το όνειρο δεν γινόταν πραγματικότητα, η ελπίδα αποδεικνυόταν περίτρανα πως δεν ήταν παρά μια αυταπάτη. Κενό!

Ναι, συμβαίνει αυτό συχνά, συχνότατα θα έλεγα με τα όνειρα... Και δυστυχώς πονάει πολύ, ιδιαίτερα εάν έχεις κάνει «έξοδα» γι’ αυτό για ένα μακρύ χρονικό διάστημα. Σαφώς κι όταν αναφέρομαι σε «έξοδα» εννοώ οτιδήποτε άλλο εκτός του χρήματος. Έχεις ξοδέψει, χρόνο, σκέψη, ενέργεια, συναίσθημα, δάκρυα, έχεις παραμερίσει ακόμα και την ίδια σου την ύπαρξη κι άλλα πολλά και σημαντικά. Σκοπός είναι ένας, να κερδίσεις τη μάχη σου και να κάνεις το όνειρο πραγματικότητα. Θες να αποδείξεις με κάθε τρόπο στο σύμπαν ότι αξίζεις πραγματικά αυτή την πραγμάτωση του ονείρου, της ευχής, της επιθυμίας σου. Παταγώδης αποτυχία κι απογοήτευση!

Κι όμως, συμβαίνει, αλλά δεν είναι αυτή η χειρότερη έκβαση ενός ονείρου, ή μη πραγματοποίησή του δηλαδή.

Το χειρότερο είναι να διαπιστώνεις, και να μην έχεις την παραμικρή αμφιβολία, ότι αυτό που έθεσες ως κέντρο του ονείρου σου ήταν τόσο σάπιο όσο δεν γίνεται…

Πρώτη ερώτηση, και βλέπουμε...

Λέει κάποιος με αγανάκτηση γιατί σαφώς δεν του αρέσει και δεν τον εκφράζει αυτό που συμβαίνει: «Όλοι τον εαυτό τους σκέφτονται…».
Γιατί η επόμενη σκέψη που θα κάνει είναι: «Κι εγώ λοιπόν, μόνο τον εαυτό μου θα σκέφτομαι!» και όχι «Εγώ διαφέρω, μπορώ να σκέφτομαι τους άλλους και θα το αποδείξω έμπρακτα»;

Διαπίστωση δεύτερη

Σημαντικό στοιχείο στην ποιότητα ενός ανθρώπου είναι ο τρόπος που παίρνει από τους άλλους...

Η ζωή είναι ωραία (;)

«Η ζωή είναι ωραία», μια φράση που συχνά ακούμε και που εγώ προσωπικά τη θεωρώ μία από τις μεγαλύτερες ανοησίες που έχουν ποτέ ειπωθεί. Ποια ζωή είναι ωραία ρε παιδιά; Πες καλύτερα «η ζωή μου είναι ωραία». Τότε ναι, να το καταλάβω. Βγαίνει ο καθένας και η κάθε μια, που έχει μια δουλεία με την οποία είτε απλά τα βγάζει πέρα είτε τους εξασφαλίζει πολύ περισσότερα, έχουν ένα σύντροφο, περιστοιχίζονται από ανθρώπους που δίνουν και δέχονται από αυτούς αγάπη. Έτσι γιατί να μην είναι ωραία η ζωή;
Η ζωή δεν είναι ένα πράγμα γενικό, αλλά απαρτίζεται από τις συνθήκες και τα γεγονότα μέσα στα οποία ζει ο καθένας και δεν είναι για κανέναν ίδια. Αν εσύ έχεις μια δουλειά για να μπορείς να ζεις, έναν σύντροφο να κοιταζόσαστε στα μάτια, σημαίνει πως και η δική μου ή του οποιουδήποτε η ζωή είναι ωραία;
Ακόμα κι αυτοί που πέρασαν δυσκολίες στην πορεία τους μέσα στο χωροχρόνο, όταν τα πράγματα έφτιαξαν και η ζωή τους άλλαξε προς το καλύτερο και ευτύχισαν τότε είπαν «η ζωή είναι ωραία» και το πίστεψαν μ’ όλη τους τη ψυχή.
Ε ναι λοιπόν, τότε, όταν οι συνθήκες αλλάξουν θα μπορώ κι εγώ να πω ότι «η ζωή είναι ωραία», για την ώρα δεν πείθομαι για την ωραιότητά της. Θέλω αποδείξεις! Αποδείξεις που θα τις ζήσω, θα τις αγγίξω…