Σάββατο, 21 Σεπτεμβρίου 2013

Σιωπές...

Κι είναι κάποιες στιγμές που αισθάνεσαι ότι βρίσκεσαι στην πόρτα του τίποτα. Αδυνατείς να σκεφτείς και το μόνο που αισθάνεσαι είναι μια απέραντη κούραση.
Αισθάνεσαι όλο σου το είναι να έχει γίνει μια πέτρα χωρίς καμιά απολύτως λειτουργία, δεν είσαι καν σίγουρος αν ανασαίνεις. Το παρόν της απουσίας γίνεται ολοένα και πιο έντονο γεμίζοντας έτσι το χώρο με ακόμα περισσότερη σιωπή. Ρωτάς, γιατί; Ο ήχος όμως πουθενά, γυρνάς το κεφάλι λίγο δεξιά και καρφώνεις το βλέμμα σε μια φωτογραφία, ό,τι έχει μείνει στο χώρο για να θυμίζει πως είσαι ακόμα ικανός να αγαπάς, πως έχεις πολλά να δώσεις αλλά...

Κοιτάς και ικετεύεις για μια λέξη, ικετεύεις κάτι να αλλάξει, αναρωτιέσαι αν υπάρχει ακόμα το χαμόγελο ή αν χάθηκε κι αυτό μέσα στην αναμονή της αγάπης. Δεν θέλεις να μιλήσεις άλλο με τη σιωπή σου. Απλώνεις το χέρι και με την άκρη του δακτύλου διαγράφεις το περίγραμμα των χειλιών, νοσταλγείς με την καρδιά σφιγμένη τη γεύση εκείνου του φιλιού. Ας τελειώσει εδώ αυτό το μαρτύριο σκέφτεσαι, ας είναι η επόμενη στιγμή εκείνη που ένας ήχος θα σπάσει τη σιωπή, θα βάλει τα κομμάτια στη θέση τους, που θα ξαναθυμηθείς τι σημαίνει υπάρχω, ονειρεύομαι, ζω...


Αυτός ο ήχος...

Πέμπτη, 5 Σεπτεμβρίου 2013

Ο φόβος είναι η αιτία κι αφορμή...

που...

Δεν σου φώναξα "Σ' αγαπώ"

Δεν σε κοίταξα στα μάτια
Δεν σου είπα "κράτα με ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ"
Δεν σου είπα "Σε λατρεύω ψυχή μου"
Δεν σου είπα ότι εσύ είσαι το κέντρο του ονείρου μου
Σ' αμφισβήτησα
Δεν ήμουν εγώ
Δεν σε κράτησα πιο σφιχτά
Δεν σ' άφησα να δεις το δάκρυ
Κράτησα μέσα μου την αγάπη
Θέλησα να κρατήσω αποστάσεις
Δεν έγδυσα τη ψυχή μου
Δεν είπα "Καλημέρα ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ"
Δεν παραδόθηκα στο "φιλί" όσο ήθελα
"Κούμπωσα" την καρδιά μου όταν δεν έπρεπε