Κυριακή, 20 Φεβρουαρίου 2011

Τόλμησα... να χαμογελάσω


Το δωμάτιο τυλιγμένο απ’ άκρη σ’ άκρη στο σκοτάδι και ξαφνικά μια τόση δα ηλιακτίδα σκάει μύτη μέσα από τις σκονισμένες γρίλιες. Έτσι, απροειδοποίητα, ξαφνικά…

Την είδα, της χαμογέλασα και πήρα τους δρόμους να για να βρεθώ εκεί που είναι ριζωμένη. Ήθελα να την αγγίξω, να νοιώσω τη ζεστασιά της, να δω το χαμόγελό της. Ήθελα ν’ ακουμπήσω πάνω της τα όνειρά μου.
«Αλλάζει» σκέφτηκα συγκρατημένα, αφήνοντας ένα αμυδρό χαμόγελο να φωτίσει λίγο το πρόσωπό μου. «Κουράγιο», μου είπα, σιγά σιγά θα έρθει κι άλλη ηλιακτίδα και πού ξέρεις; Μπορεί κάποια στιγμή να δεις και τον ίδιο τον ήλιο!
Κι όπως ήρθε εκείνη η μικρή, πρώτη ηλιακτίδα, έτσι ακριβώς ήρθε και η παλιά γνώριμη φωνή… «Ποιος σου έδωσε το δικαίωμα, να χαμογελάς; Ποιος σου έδωσε το δικαίωμα να ελπίζεις;»
Τελικά το σύμπαν επιμένει πως είμαι ομορφότερη με τα βλέφαρα κατακόκκινα απ’ το κλάμα και μου το δείχνει με κάθε τρόπο… Κι αν ποτέ το ξεχάσω, έστω και για λίγο, φροντίζει πάντα να στείλει κάποιον, κάτι για να μου το θυμίσει.

Τι ψάχνομαι κι εγώ; Γιατί δεν το παίρνω απόφαση; Άλλωστε το κόκκινο είναι το αγαπημένο μου χρώμα…

Σάββατο, 12 Φεβρουαρίου 2011

Σ' αγαπώ

Όταν το χέρι τρέμει μαζί με τη ψυχή και δεν μπορείς να γράψεις, τα συναισθήματα δεν χωράνε σε κανένα σύμπαν, το βάθος των ωκεανών είναι πολύ λίγο για να το συγκρίνεις μ' ό,τι αισθάνεσαι και μέσα σου ξεχειλίζει η ανάγκη να τα δώσεις, τότε... αντιγράφεις... και είν' αληθινό!



Σ' αγαπώ

Θεώνη Δρακοπούλου - Παππά (Μυρτιώτισσα)

Σ’ αγαπώ, δεν μπορώ
Τίποτ’ άλλο να πω
Πιο βαθύ, πιο απλό
Πιο μεγάλο!

Μπρος στα πόδια σου εδώ
Με λαχτάρα σκορπώ
Τον πολύφυλλο ανθό
Της ζωής μου

Τα δυο χέρια μου, να…
Στα προσφέρω δετά
Για να γείρεις γλυκά
Το κεφάλι

Κι η καρδιά μου σκιρτά
Κι όλη ζήλια ζητά
Να σου γίνει ως αυτά
Προσκεφάλι

Ω μελίσσι μου, πιες
Απ’ αυτόν τις γλυκές
Τις αγνές ευωδιές
Της ψυχής μου!

Σ’ αγαπώ τι μπορώ
Ακριβέ να σου πω
Πιο βαθύ, πιο απλό
Πιο μεγάλο;




Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις
Ερμηνεία: Φλέρυ Νταντωνάκη


Κυριακή, 6 Φεβρουαρίου 2011

Η αγάπη που δεν θέλησα αλλού να δοκιμάσω...



Στο πάτωμα τα ρούχα σου αδειανά
μετάξια του κορμιού σου είναι φτερά
τ' αγγίζω κι είν' ο κόσμος σου ξανά που επιστρέφει

Τα χείλη σου το σχήμα του κορμιού
η αγάπη σου που απλώθηκε παντού
η αγάπη που δε θέλησα αλλού να δοκιμάσω

Η αγάπη έχει τη μορφή και τ' όνομά σου
έχει τα χείλη λέει τα λόγια τα δικά σου
πάντα γελάει με το χρώμα της φωνής σου
κι έχει τη γεύση από την πίκρα της φυγής σου

Η αγάπη έχει τη μορφή και τ' όνομά σου
έχει τα χείλη λέει τα λόγια τα δικά σου
πάντα γελάει με το χρώμα της φωνής σου
κι έχει τη γεύση από την πίκρα της φυγής σου

Τα χείλη σου...