Σάββατο, 10 Δεκεμβρίου 2011

Η ολοκλήρωση της συνάρτησης

Όσο απαισιόδοξη και να είμαι, αν και εγώ την απαισιοδοξία αυτή την αποκαλώ ρεαλισμό, πολλές φορές ονειρεύτηκα το πώς θα ήθελα να ήταν η ζωή μου. Μη φανταστείτε ότι προσδοκούσα μέσα από τα όνειρά μου ακραία πράγματα. Ήθελα να έχω δίπλα μου κάποιους ανθρώπους που να αξίζουν πραγματικά, όχι πολλούς δύο τρεις μου φτάνουν και μου περισσεύουν αρκεί να ξέρουν να δίνουν αλλά κυρίως να παίρνουν (ναι, τελικά είναι κι αυτό υπερβολικά δύσκολο για πάρα πολλούς ανθρώπους). Ανάμεσα σ’ αυτούς τους ανθρώπους ήθελα και κάποιον που να τον βλέπω κάποια πρωινά μόλις ανοίξω τα μάτια μου… Για να γίνει όμως αυτό έπρεπε να ανοίξω την πόρτα του πύργου μου, κι όπως μου είχαν πει πριν χρόνια, «για να μπει κάποιος στην καρδιά σου, πρέπει πρώτα να την ανοίξεις». Δεν λέω, σωστή η σκέψη αλλά, άκρως επικίνδυνη ενέργεια.
Δύσκολοι καιροί για τέτοια ανοίγματα. Ρημάδι μέσα ο πύργος. Τι φίλοι μπήκαν, τι στενοί συγγενείς, άνδρες, γυναίκες… ο καθένας άφησε κι από ένα βουναλάκι με συντρίμμια κι έφυγε χωρίς να κλείσει καν την πόρτα. Κι άντε τώρα εγώ να μαζέψω και να πετάξω έξω όλα αυτά τα χαλάσματα… Αδύνατον, δύσκολο αλλά είναι ανάγκη να βρω μια λύση.
Μετά από ατέλειωτες ώρες… μέρες σκέψης, ήρθε στο μυαλό μου μια προηγούμενη χρονική περίοδος της ζωής μου που τη θεωρώ από τις καλύτερες.
Ήταν λοιπόν, μια φορά κι έναν καιρό που αποκαλούσαν την Ολοκληρωμένη Συνάρτηση «Φρικιό». Μονίμως χωμένη μπροστά στην οθόνη ενός υπολογιστή, ανάμεσα σε στοίβες από εγχειρίδια προγραμμάτων, πολυσέλιδες εκτυπώσεις από σημειώσεις σεμιναρίων. Τρελό διάβασμα, πότε απ’ το χαρτί, πότε απ’ την οθόνη. Μια διαρκής προσπάθεια για γνώση, για μάθηση. Δημιουργία και διάβασμα, όχι για κανέναν άλλο λόγο μα για να γίνει η Συνάρτηση ακόμα πιο Ολοκληρωμένη. Εγκεφαλικά κύτταρα στο peak της λειτουργίας τους, κι ευτυχώς το αποτέλεσμα τέτοιο που να με κάνει υπερήφανη για ό,τι έχω καταφέρει να μάθω, να φτιάξω, να δημιουργήσω! Όλα αυτά πάντα με τη συνοδεία κλασσικής μουσικής και στο τσακίρ κέφι μόνο Μάνος Χατζιδάκις, οτιδήποτε άλλο δεν ταίριαζε στην προσωπικότητά μου. Τότε, όσο και να φανεί παράξενο, έβγαινα! Ναι, κάθε τρεις και λίγο φορούσα τα καλά μου, έπαιρνα τη μοναξιά και την αφεντιά μου και πότε στο Μέγαρο Μουσικής, πότε στη Λυρική κατάφερα να μαζέψω αρκετό υλικό για την ανάπτυξη του πνευματικού μου επιπέδου. Πού και πού, άνοιγα και κανένα σωληνάριο λαδομπογιάς δίνοντας χρώμα στον καμβά και στη ζωή μου γενικότερα. Μ’ άρεσε να μυρίζει το σπίτι νέφτι, καθώς είναι μια μυρωδιά που την έχω ταυτίσει απόλυτα με την τέχνη.
Τότε, δεν λαχταρούσα ν’ ακούσω κανενός την «καλημέρα», δεν σπαρταρούσε η καρδιά μου κάνοντας μια ευχή να είναι η… ο… κάθε φορά που χτυπούσε το τηλέφωνο. Ήμουν εγώ, ο υπολογιστής, τα βιβλία και οι σημειώσεις μου, ο Bach και ο Mozart, ο καμβάς και τα πινέλα μου, τα εισιτήρια για το Μέγαρο μουσικής… ό,τι μπορούσα να δημιουργήσω.
Πάμε πάλι λοιπόν εκεί, ήμουν καλά τότε, ένοιωθα ολοκληρωμένη, μ’ άρεσα!
Τι το ήθελα κι άλλαξα;

6 σχόλια:

  1. Οταν διαβασα τον τιτλο της αναρτησης σου να σου πω την αληθεια προς στιγμη στεναχωρεθηκα γιατι νομιζα οτι αυτη θα ηταν η τελευταια σου αναρτηση και βρηκες εναν ομορφο τιτλο να μας πεις οτι φευγεις. Αλλα χαρηκα που εκανα λαθος!

    Στο προκειμενο τωρα, που ειναι το θεμα της αναρτησης σου. Λες οτι εμαθε, εφτιαξες, δημιουργησες. Τι πιο αξιο, πιο ομορφο? Οταν οι αλλοι πιθηκιζουν και κρεμονται απο τα δεντρα της αγνοιας εσυ δημιουργεις. Η δημιουργια ειναι μια μορφη λυτρωσης πνευματικης.

    "Τι το ηθελα και το αλλαξα"? Τι εννοεις? Μα ειναι παραλογο να περιμενεις να μην αλλαξεις, λες και ο χρονος περνα χωρις να αφηνει σημαδια η χωρις να μας αλλαζει. Ειναι μια φυσικη αλλαγη και αλληλουχια...Αλλαζουμε συνεχεια. Αν αφησες ανθρωπους μεσα στην ψυχη σου να χαιρεσαι για αυτο ακομα και αν αφησαν συντριμμια. Αν ερωτευτηκες και δεν σου φερθηκαν οπως πρεπει τοτε μπραβο σου. Αλλοι μια ζωη ειναι κλεισμενοι στο καβουκι τους και δεν φευγουν ποτε εξω απο αυτο. Δεν τους αγγιζει ουτε ο ερωτας ουτε ο πονος. Και η φυσικη ροη των πραγματων ειναι στην ζωη να υπαρχει η χαρα και ο πονος. Τιποτα δεν μπορει να διασπασει αυτη την διαδοχη και αν το θες για εμενα ειναι μια απο τις μεγαλες αληθειες γυρω απο τις οποιες κινουνται οι ζωες μας. Αν θελουμε να ανγοησουμε τον πονο τοτε κανουμε τις στρουθοκαμηλους και βαζουμε το κεφαλι κατω απο την γη αγνοωντας την φυσικη πραγματικοτητα.

    Ειναι ομορφο να εχεις την δικη σου προσωπικοτητα ακομα και οταν οι αλλοι σε αποδοκιμαζουν. Και καλα κανεις και αναζητας την τεχνη οταν οι αλλοι αποχαυνωνονται στην τηλεοραση. Αλλα ο ανθρωπος ειναι ζωο κοινωνικο. Δεν μπορει να ζησει χωρις την επικοινωνια και την τρυφεροτητα των αλλων. Το να ζητας να μεινεις μονη ειναι σαν να απαρνιεσαι μια φυσικη αναγκη του ανθρωπου. Δεν αντιλεγω υπαρχουν ανθρωποι που πληγωνουν. Αλλα αν μαθουμε να ζουμε αναγνωριζοντας το γεγονος οτι υπαρχουν και τετοιοι ανθρωποι τοτε νομιζω οτι θα ξεφυγουμε απο τετοιου ειδους καταστασεις.

    Πολλα ειπα παλι....Σε φιλω και να σαι καλα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. όταν κάποιος "ξεχάσει" να κλείσει τη πόρτα φεύγοντας, δεν σημαίνει πως πρέπει να την κλείσεις εσύ ..

    άστην ανοιχτή, ορθάνοιχτη κι ας .. κρυώνεις

    το ψύχος φέρνει την "αρμονία" της στιγμής, της ζωής, της αλλαγής

    :))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. @ Ο Αλχημιστης: Άλλαξα, κατέβηκα επίπεδο για να έρθω πιο κοντά στον άξεστο επαρχιώτη που κατέβηκε στην Αθήνα με στολή ανθρώπου κι έκανα το λάθος να ερωτευτώ. Άλλαξα γιατί με έκαναν να πιστέψω πως αναζητώντας την ποιότητα γίνεσαι απρόσιτος και βουλιάζεις μέσα στη μοναξιά. Θέλησα να πλησιάσω τους ανθρώπους που δεν άκουγαν Bach και δεν έβρισκαν συναρπαστικό το ότι για εκατοντάδες χρόνια τώρα δεν έχει επιβεβαιωθεί ή όχι η ικασία του Goldbach...

    Την αγάπη μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. @ meggie: Αφήνοντας την πόρτα ανοιχτή μπαίνει ο άνεμος και τα σκορπά όλα, μαζί και τη ψυχή σου και την κάνει σκόνη... κι άντε εσύ να μαζέψεις τα κομμάτια της, που δεν μαζεύονται με τίποτα, και να τη συναρμολογήσεις...

    Γλυκό φιλί και την αγάπη μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Μολις ειδα μια ομορφη αναρτηση σου για την αγαπη που δεν ειχα διαβασει (http://a-sinartisi.blogspot.com/2011/01/blog-post_16.html).

    Σου αφησα και σχολιο. Ελπιζω να το δεις!

    Φιλια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. @ Ο Αλχημιστης: Κι έχεις και το δικό μου σχόλιο!

    Φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή