Παρασκευή, 22 Ιουλίου 2011

Κι όμως... έρωτας είναι

Ναι, έρωτας είναι! Έρωτας απόλυτος, χωρίς όρια, χωρίς τέλος. Έρωτας που υπομένει, περιμένει, μεγαλώνει, βαθαίνει...





Έρωτας τάχα


Έρωτας τάχα να ‘ν’ αυτό
που έτσι με κάνει να ποθώ
τη συντροφιά σου,
που σαν βραδιάζει, τριγυρνώ
τα φωτισμένα για να δω
παράθυρά σου;

Έρωτας να ‘ναι η σιωπή
που όταν σε βλέπω, μου το κλείνεις
σφιχτά το στόμα,
που κι όταν μείνω μοναχή,
στέκω βουβή κι εκστατική
ώρες ακόμα;

Έρωτας να ‘ναι ή συμφορά,
με κάποιου αγγέλου τα φτερά
που έχει φορέσει,
κι έρχετ’ ακόμη μια φορά
με τέτοια δώρα τρυφερά
να με πλανέσει;

Μα ό,τι και να ‘ναι, το ποθώ,
και καλώς να ‘ρθει το κακό
που είν’ από σένα·
θα γίνει υπέρτατο αγαθό,
στα πόδια σου αν θα σωριαστώ
τ’ αγαπημένα.


Θεώνη Δρακοπούλου - Παππά (Μυρτιώτισσα)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου