Πέμπτη, 28 Οκτωβρίου 2010

Θετική σκέψη, αισιοδοξία και λοιπά κουραφέξαλα

Διανύω εδώ και χρόνια την περίοδο του «πάρε άλλο ένα χαστούκι». Ποιον τομέα της ζωής μου να πιάσω και ποιον ν’ αφήσω, πραγματικά δεν ξέρω. Ό,τι δεν είναι μαύρο είναι γκρίζο. Κάποιοι θα πουν πώς για ό,τι συμβαίνει στη ζωή μας υπάρχει κάποιος λόγος. Το κάθε τι είναι ένα μάθημα που πρέπει να πάρουμε, γιατί έτσι πρέπει. Για μένα αυτή η «δικαιολογία» δεν είναι παρά το χρύσωμα του χαπιού της δυστυχίας από εκείνους που δεν έχουν ποτέ πραγματικά δυστυχήσει στη ζωή τους. Για εκείνους που ζουν στην επιφάνεια και θεωρούν πως τα πάντα δεν είναι παρά ένα παιχνίδι, ένα φύγε εσύ, έλα εσύ. Τα πάντα βρίσκονται στην επιφάνεια και τίποτα δεν είναι γι’ αυτούς βαθειά ριζωμένο. Τόσο βαθειά που να μη βγαίνει με όση δύναμη κι αν το τραβήξεις. Μόνο πονάει, πονάει πολύ.

ΟΧΙ, δεν θέλω άλλα μαθήματα.
Μετά το χρυσό χάπι, έρχονται κι άλλες θεραπευτικές μέθοδοι. Εδώ έχουμε τους υποστηρικτές του «Να σκέφτεσαι θετικά κι αισιόδοξα» κι όλα τα φτιάξουν. Η θετική σκέψη προσελκύει και θετικές καταστάσεις.
Αμ δε! Το δοκίμασα κι αυτό επανειλημμένως. Τόσες φορές ώστε το πλήθος τους να είναι ικανό να δώσει ένα αδιαμφισβήτητο αποτέλεσμα. Ό,τι χρώμα και να βάλω στο γκρίζο, ακόμα και λευκό, το αποτέλεσμα είναι πάντα το ίδιο: Μαύρο. Ναι, έτσι ακριβώς. Αρκεί μόνο ένα αμυδρό χαμόγελο, η σκέψη «υπομονή, θα φτιάξει» και το αποτέλεσμα για να έρθει είναι απλά θέμα λίγων εικοσιτετραώρων, ενός δύο πολλές φορές, και τότε γίνεται το κακό χειρότερο, και το χειρότερο χείριστο.

Μήπως τελικά πρέπει να το πάρω απόφαση και να αποδεχθώ την ασυμβατότητά μου με το σύμπαν, με την ίδια τη ζωή; Αφού δεν με θέλει και μου το δείχνει με κάθε τρόπο. Η λύση τελικά είναι απλά να υπάρχω χωρίς να περιμένω τίποτα, χωρίς να ελπίζω τίποτα, κυρίως όμως πρέπει να αποσυνδέσω τα συναισθήματά μου.
Κενό! Είναι η μόνη λύση

Παρασκευή, 15 Οκτωβρίου 2010

Σκέψεις και αξίες

Μέρες τώρα σκέφτομαι με ποιο θέμα να καταπιαστώ στο επόμενο κείμενό μου. Έχουν συμβεί πολλά τις τελευταίες μέρες. Είδα «φίλους» να ακονίζουν ένα μαχαίρι και να το δίνουν στον υποψήφιο δολοφόνο φορώντας σίγουρα το καλύτερό τους χαμόγελο που άφηνε παντού να ξεχυθεί ένα αίσθημα υπεροχής και θριάμβου. Είδα λέξεις, γραμμένες η μία μετά την άλλη να σχηματίζουν προτάσεις που επιβεβαιώνουν το νήμα της έννοιας «απάνθρωπο».

Απ’ την άλλη εγώ με τη σειρά μου, τα μάζεψα όλα αυτά σε μιαν άκρη για να μπορέσω να αποδώσω το μεγαλείο την έννοιας «Φίλος», με το Φι πάντα Κεφαλαίο. Μοιράστηκα πίκρες, προβληματισμούς και αμφιβολίες. Μάζεψα όλο μου το κουράγιο για να το μεταδώσω, ξεχώρισα κάθε πολύτιμο πετράδι  και προσπάθησα να τα βγάλω στην επιφάνεια. «Να τα!», είπα. «Πάρ’ τα και γυάλισέ τα, κάνε τα να γίνουν ακόμα πιο λαμπερά! Κι όσο για τ’ άλλα, τα τυχόν αρνητικά  που μπορεί να απορροφήσουν κάτι από τη λάμψη των πετραδιών, προσπάθησε να τα κάνεις όσο το δυνατόν μικρότερα, μικρότερα και αδρανή».


Για τί απ’ όλα αυτά να γράψω άραγε; Να βγάλω πάλι την πίκρα μου και το  παράπονο, για τ’ άδικο και το απάνθρωπο που υπάρχει γύρω μου; Να γράψω για τη χαρά και την ευτυχία που αισθάνομαι, ως άνθρωπος που ζει στο δικό του κόσμο, κάθε φορά που δίνω, και την αισιοδοξία που μπορεί να προκαλέσει η σκέψη και μόνο ότι το σύμπαν ανταποδίδει κάθε καλό, όπως συνηθίζεται να λέγεται;
Ούτε το ένα, ούτε το άλλο!
Η πίκρα μεγαλώνει κάθε φορά που ασχολούμαι μαζί της, γίνεται σαν φουρτουνιασμένη θάλασσα και με σκεπάζει, με πνίγει. Αν πάλι γράψω για κάτι χαρούμενο, χρωματιστό, αισιόδοξο δεν θα προλάβουν να περάσουν 2-3 μέρες και ένα κοφτερό μαχαίρι με αστραφτερή λάμα θα πέσει πάνω μου και θα με κάνει για άλλη μια φορά χίλια κομμάτια. Φοβάμαι...

Γι’ αυτό λοιπόν περιμένω… Κρατώ τη ψυχή μου τυλιγμένη σε πολύτιμο μετάξι και περιμένω για μια και μόνη φωτεινή ακτίνα να τρυπώσει από μια χαραμάδα. Πού ξέρεις; Είτε σ’ αυτήν, είτε σε κάποιαν άλλη ζωή κάτι μπορεί ν’ αλλάξει…

Τετάρτη, 6 Οκτωβρίου 2010

Η στάχτη των χρωμάτων

Τελικά δεν είμαι εγώ για χρώματα φωτεινά, σαν κι εκείνα του ουράνιου τόξου. Δεν μου ταιριάζουν τα χρώματα των λουλουδιών του κάμπου. Δεν μου πάνε τα χαμόγελα και οι αισιόδοξες σκέψεις. Εξαγριώνονται τα τέρατα και επιτίθενται για να με κατασπαράξουν. Δεν έχω άλλο όπλο να τα αντιμετωπίσω μα μονάχα προσπαθώ να τα πνίξω μέσα στα δάκρυα. Είν' όμως εφτάψυχα τα άτιμα και εξαίρετοι κολυμβητές...


Μὰ μιὰ μέρα...

(Μενέλαος Λουντέμης)

Μιὰ μέρα -φίλοι μου καλοί-
ἕνα σταχτὺ σύννεφο ἄφησε τὸν οὐρανό του
κι ἔπεσε στὴ κάμαρά μου.
Καὶ τότε... ὅλα... ἔχασαν τὸ χρῶμα τους.
Η Θλίψη ἔγινε σταχτιά.
Σταχτιὰ κι η χαρά.
Σταχτὺς κι Ἔρωτας.
Καὶ σταχτύς -ἀλίμονο- κι ο Θάνατος.

Ὢ Σειρῆνα, ἐσύ...
Ἐσὺ ποὺ τά ῾βαψες ὅλα.
Ποὺ τ᾿ ἄλλαξες ὅλα,
γιατὶ δεν ἄφηνες τὸ Θάνατο
-τουλάχιστον αὐτόν-
νὰ μὲ πάρει μὲ τ᾿ ἀληθινό του χρῶμα;

Κυριακή, 3 Οκτωβρίου 2010

Όνειρο

Σήμερα ξύπνησα με διάθεση ελαφρώς αισιόδοξη. Αυθόρμητα μου βγήκε να γεμίσω το όνειρό μου με θετική ενέργεια, Πού ξέρεις, μπορεί έτσι να το βοηθήσω να πραγματοποιηθεί. Τί λες αστέρι μου, θα συμβάλεις κι εσύ μια στάλα να του δώσουμε φως, να του δώσουμε πνοή να ζωντανέψει;



ΟΝΕΙΡΟ
(Μαρία Πολυδούρη)


Ἄνθη μάζευα γιὰ σένα
στὸ βουνὸ ποὺ τριγυρνοῦσα.
Χίλια ἀγκάθια τὸ καθένα
κι᾿ ὅπως τἄσφιγγα πονοῦσα.

Νὰ περάσης καρτεροῦσα
στὸ βορηὰ τὸν παγωμένο
καὶ τὸ δῶρο μου κρατοῦσα
μὲ λαχτάρα φυλαγμένο

στὴ θερμὴ τὴν ἀγκαλιά μου.
Ὅλο κοίταζα στὰ μάκρη.
Ἡ λαχτάρα στὴν καρδιά μου
καὶ στὰ μάτια μου τὸ δάκρυ.

Μέσ᾿ στὸν πόθο μου δὲν εἶδα
μαύρη ἡ Νύχτα νὰ σιμώνη
κ᾿ ἔκλαψα χωρὶς ἐλπίδα
ποὺ δὲ στἄχα φέρει μόνη.

Σάββατο, 2 Οκτωβρίου 2010

Σε σκέφτομαι…

Σε σκέφτομαι  σημαίνει…
Σε έχω διαρκώς στο μυαλό μου
Σε έχω διαρκώς στην καρδιά μου
Ό,τι άλλο και να με απασχολεί, με απασχολείς κι εσύ ισότιμα ή και περισσότερο
...στον ίδιο χρόνο
Η μορφή σου υπάρχει παντού…



Σε σκέφτομαι σημαίνει… σε νοιάζομαι

Με νοιάζει αν είσαι λυπημένος και, θέλω να σου πάρω τη λύπη, εσύ να πάψεις να λυπάσαι
Με νοιάζει αν είσαι χαρούμενος και, θέλω να σου χαρίσω ένα χαμόγελο για σου πολλαπλασιάσω τη χαρά

Σε σκέφτομαι σημαίνει…
Ψάχνω διαρκώς να βρω τρόπους να σου δώσω… οτιδήποτε
Ψάχνω διαρκώς τρόπους να βρεθώ κοντά σου σωματικά, ψυχικά, πνευματικά